Historia de amor

Esa historia do amor | Roi Vidal Ponte |     Desde a invención da luz eléctrica a tecnoloxía formou parte dese todo que é o teatro. Desde a invención da roda. Teatrocinema bota man de elementos propios da tecnoloxía cinematográfica e o resultado é un espectáculo absorbente onde os efectos especiais (movementos de cámara […]

Voaxa e carmín

Locais e universais | Roi Vidal Ponte |     Case unha atracción turística de seu e unha das iconas máis recoñecibles de Compostela, a estatua das Marías da Alameda de Santiago agocha unha historia máis dramática que, poñamos por caso, a da de Pessoa no Chiado. Case tan míticas como Cibeles e Neptuno, as […]

Madre Coraje

Brecht despois de Brecht | Roi Vidal Ponte |     Hai dúas maneiras de facer unha crítica sobre a montaxe de Madre Coraxe e os seus fillos de Atalaya Teatro. A primeira delas, polemista, dura, implacable, fala dun teatro caduco, dunha estética pasada de moda, dunha interpretación que de tan expresionista chega a resultar […]

La piedra oscura

A emoción fainos inxenuos | Camilo Franco |     Para que as cousas teñan peso hai que cebalas. Hai quen ceba a sociedade con medo, hai quen ceba o porvir -que palabra- con esperanza e hai quen ceba con interese todas as súas ambicións. Hai quen ceba as emocións e funciona. O emotivo, en […]

A house in Asia

Un fake por América | Roi Vidal Ponte |   Máis que en escenario, A House in Asia desenvólvese nun set de rodaxe en miniatura: unha tarima de céspede artificial que serve de plató. Ou máis ben é un campo de xogos coa dimensión dun mundo máis pequeno que os Playmobil, a virtualidade violenta do […]

La merda

A besta humana | Roi Vidal Ponte |   No medio da escena só unha muller espida que non é unha muller: é unha icona falocéntrica cuxa glande é unha muller espida a trousar sobre nós a náusea dos seres do mundo nun ritual totémico coa forza dun lóstrego. A actriz exponse desde un pedestal-trapecio […]

Swamp Club

Da banalidade da fin do mundo | Manuel Xestoso | | Foto: Natasha Lelenco / MIT Ribadavia |   Hai dúas formas de velo. Unha delas e renderse ante o que se deu en chamar “ironía posmoderna” como forma suprema da crítica. Admiraremos entón a metáfora: o grupo de artistas un tanto snobs que mentres […]

Ruz-Bárcenas

Territorios de impunidade e impotencia | Vanesa M. Sotelo |   Pepe C. Galicia OC. General Des. A de la P. Piñeiro. L. Moreno. J.L. Moreno. J. Cotino. Cospedal. Construtoras. Sociedades. Presidentes. Secretarios. Tesoureiros. Xerentes. Todos os nomes se desvelan e mesturan sen piedade nas anotacións de Luis Bárcenas e que Teatro del Barrio desprega […]

Siena

Un ollo para unha teoría óptica | Manuel Xestoso |   Siena fala de moitas cousas pero, sobre todo, fala de dúas: do corpo e da mirada. O ollo é quen ordena o cosmos, o que lle asigna un lugar aos obxectos e, por extensión, ao suxeito que mira. Mais a mirada está adestrada dun […]

Trash

O futuro da música | Roi Vidal Ponte |   Xa van alá cen anos desque o pintor italiano Luigi Russolo escribira o seu manifesto sobre a música dos ruídos (L’arte dei rumori, 1913) enmarcado nese pistoletazo de saída que o futurismo foi para as vangardas do século pasado. Reivindicaban os futuristas unha arte completamente […]

Una niña

Refutación de Robinson | Manuel Xestoso |   Unha personaxe, unha muller, que vive excluída da sociedade –talvez nunha illa, talvez nunha beira agochada–, reciclando o refugallo que atopa, vivindo dos restos que desbota a sociedade da que se apartou. Podería lembrar á Suzanne de Leonard Cohen se non fose porque aquí o agónico está […]

Ultranoite no país dos ananos

Cara a cara coa derrota | Carla Capeáns |   Xa pasaron vinte anos dende aquela primeira Ultranoite na Sala Nasa de Compostela. Unha nova forma de facer e ver teatro que remataría por conquistar definitivamente ao público galego. A fórmula é a seguinte: unha manchea de realidade social e política aderezada con sátira e […]

Que vaya bonito

A dez centímetros de ti | Carla Capeáns |   Teatro de Cerca, nada no 2003 en Cataluña, é unha compañía formada por tres creadores que apostan por un “facer” diferente. Coñecidos e recoñecidos son os seus espectáculos “domésticos” nos que toman como escenario o salón dunha casa, o da túa ou o da miña. […]