Revista Galega de Teatro

Cambia ao modo escuro, máis amable cos teus ollos na noite.

Cambia ao modo claro, máis amable cos teus ollos durante o día.

Buscar
Subscribe

Revista Galega de Teatro

Menu
Buscar
Fondo Teatral María Casares - Boletín

FTMC. Boletín Informativo nº 39

Xaneiro – febreiro – marzo 2026

Neste novo boletín do Fondo Teatral María Casares, presentamos* unha escolma de obras que transitan entre a memoria íntima, a experimentación vangardista e a pedagoxía actoral. Abrimos esta entrega coa voz de Carmen Abizanda, quen converte a vivencia da enfermidade nun camiño de resiliencia e luz, seguida pola proposta filosófica de Bieito Vidal, que explora a identidade e o poder a través dunha ollada distópica e política.

Completa esta oferta un recurso imprescindible para a formación escénica da man de Alberto Miralles, que reúne a experiencia de grandes figuras do teatro contemporáneo para o traballo práctico de actores. Finalmente, viaxamos á intersección entre a pintura e o escenario co catálogo do Museo Reina Sofía, un volume que documenta como as vangardas europeas transformaron o teatro nun espazo de liberdade creativa absoluta.

* Boletín elaborado por Francisco Javier G.Chapela, baixo a coordinación de Antón Lamapereira. 

Portada de A solas conmigo, de Carmen Abizanda

A solas conmigo

de Carmen Abizanda

Ediciones Invasoras, 2018

Portada de Ecos de ningures, de Bieito Vidal (Francisco Javier G. Chapela)

Ecos de ningures

de Bieito Vidal

Autopublicado, 2025

Esta obra teatral supón unha profunda reflexión sobre a vivencia persoal da enfermidade, concretamente o cancro, a través da ollada de Carmen Abizanda. Lonxe de ser unha simple biografía, o texto parte da experiencia íntima da autora para explorar o que significa enfrontar unha doenza de tal gravidade e, finalmente, acadar a superación.

A enfermidade convértese aquí nun espello para a autocomprensión e nun camiño cara ao autocoñecemento. Como ben sinala Juan Mayorga no prólogo, atopámonos ante unha peza que desborda vitalidade, luz e unha beleza estética fóra do común.

Trátase dunha proposta que utiliza o escenario como espazo de resiliencia, onde a dor se transforma en creación artística e a palabra serve de guía para entender a propia existencia.

Cómpre lembrar que a autora, nada en Vigo en 1971, posúe unha sólida traxectoria como xornalista, actriz e dramaturga. Na actualidade, desenvolve o seu labor docente como profesora de Literatura Dramática na ESAD de Galicia, consolidándose como unha voz fundamental das nosas artes escénicas.

Este volume preséntase, pois, como unha oportunidade para dialogar sobre a saúde e a vida a través do teatro, servindo de ferramenta pedagóxica e humana para lectores e espectadores de todas as idades.

Ecos de ningures, de Bieito Vidal —pseudónimo baixo o que se agocha Javier G. Chapela—, é unha obra que nace da intersección entre a dramaturxia e a filosofía. O volume preséntase como un díptico composto por dúas pezas que dialogan entre si: “Cartas a ningures”, unha distopía cómica existencial, e “O legado”, un drama político contemporáneo. O texto ten a súa orixe nunha versión simplificada do traballo de grao en Filosofía do autor pola UNED, cuxo marco teórico se desenvolve na introdución titulada “O contrato do irreal”.

En “Cartas a ningures”, un pai e unha filla, Xandro e Ánxela, tentan sobrevivir nun escenario apocalíptico tras trescentos anos de escuridade. A trama creba a convención teatral cando os personaxes descobren que son proxección duns actores que dan vida a unha ficción, cuestionando se a súa propia dor e as súas lembranzas teñen realidade fóra do escenario. Pola súa banda, “O legado” sitúa o conflito no ámbito da ética e o poder nun concello onde a alcaldesa, Aldara Loureiro, debe xestionar as traizóns e deslealdades internas para protexer o seu proxecto político.

A obra explora como o ser humano constrúe a súa identidade a través do xogo e a representación, partindo da idea de que todos actuamos e mostramos capas que ocultan o que somos. O volume péchase cun epílogo que homenaxea a Francisco González Sotelo (1941-2026), un “home bo e íntegro” cuxa perda foi o motor dun texto que reflexiona sobre o que deixamos neste mundo.

O autor, F. Javier G. Chapela, formouse no IES María Soliño de Cangas, un centro de gran tradición creativa. A súa traxectoria vencéllase á escena local como actor na Escola de Teatro de Cangas, onde participou en montaxes como Á mesa e Animaliños, e como integrante do grupo Teatro Lirilampo coa obra Teledeum.

Portada do libro 23 monólogos para ejercicios

23 monólogos para ejercicios

de Alberto Miralles (coord.)

Colección La avispa, 1984

Portada do libro 'El teatro de los pintores'

El teatro de los pintores.

En la Europa de las vanguardias
de Marga Paz

Editorial Palacios y Museos, 2000

Nesta publicación, Alberto Miralles realiza unha escolla de monólogos destinados ao traballo práctico de actores e actrices. Para esta selección, contou coa colaboración dunha ampla diversidade de profesionais que comentan os textos, entre os que se atopan Manuel Collado Álvarez, José Sanchis Sinisterra, Angel Facio, Juan Guerrero Zamora, Juan Antonio Hormigón, Manuel Canseco, Juan German Schroeder, Manuel de Blas, Alvaro Custodio, Luis Iturri, José Luis Alonso, César Oliva, Nuria Espert, Ricardo Salvat, Luis Balaguer, Juan Antonio Quintana, María Paz Ballesteros, Francisco Nieva, Concha Velasco, Francisco Abad, Guillermo Heras, Angel Ruggiero e Miguel Narros.

Miralles foi unha figura clave no teatro español contemporáneo, destacando non só como antólogo, senón especialmente pola súa faceta de dramaturgo, director de escena e pedagogo. A través da editorial La Avispa, Miralles impulsou a súa colección de ensaio para ofrecer materiais técnicos que unisen a teoría literaria coa práctica sobre o escenario. Esta editorial converteuse nun referente fundamental para o mundo escénico, publicando textos que servían tanto de exercicio para as escolas de arte dramático como de consulta para profesionais do sector.

O catálogo da exposición “El teatro de los pintores en la Europa de las vanguardias”, editado polo Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía no ano 2000, constitúe unha peza documental e crítica fundamental para comprender a intersección entre as artes plásticas e a escena contemporánea. Baixo a rigorosa coordinación da comisaria Marga Paz, esta publicación de 370 páxinas recolle o testemuño das 250 pezas que integraron a mostra, documentando o papel do teatro como o gran laboratorio experimental para as vangardas europeas do século XX.

A obra analiza polo miúdo a ruptura do lenzo bidimensional tradicional para conquistar o espazo tridimensional do escenario, detallando as achegas revolucionarias de figuras como Picasso, Miró, Juan Gris, Kandinsky ou Rodchenko. Ao longo dos seus ensaios, o catálogo afonda en catro áreas monográficas: dende o influxo estético dos Ballets Rusos e Suecos ata as propostas sonoras futuristas, a arquitectura construtivista e as investigacións espaciais da Bauhaus.

Este volume demostra que o deseño de escenografías e figurinos non foi unha actividade secundaria, senón unha canle esencial para a innovación artística moderna. A través de maquetas, debuxos e fotografías, o catálogo ofrece unha visión completa de como os pintores transformaron o teatro nun espazo de liberdade creativa absoluta.

Portada de A solas conmigo, de Carmen Abizanda

A solas conmigo

de Carmen Abizanda

Ediciones Invasoras, 2018

Esta obra teatral supón unha profunda reflexión sobre a vivencia persoal da enfermidade, concretamente o cancro, a través da ollada de Carmen Abizanda. Lonxe de ser unha simple biografía, o texto parte da experiencia íntima da autora para explorar o que significa enfrontar unha doenza de tal gravidade e, finalmente, acadar a superación.

A enfermidade convértese aquí nun espello para a autocomprensión e nun camiño cara ao autocoñecemento. Como ben sinala Juan Mayorga no prólogo, atopámonos ante unha peza que desborda vitalidade, luz e unha beleza estética fóra do común.

Trátase dunha proposta que utiliza o escenario como espazo de resiliencia, onde a dor se transforma en creación artística e a palabra serve de guía para entender a propia existencia.

Cómpre lembrar que a autora, nada en Vigo en 1971, posúe unha sólida traxectoria como xornalista, actriz e dramaturga. Na actualidade, desenvolve o seu labor docente como profesora de Literatura Dramática na ESAD de Galicia, consolidándose como unha voz fundamental das nosas artes escénicas.

Este volume preséntase, pois, como unha oportunidade para dialogar sobre a saúde e a vida a través do teatro, servindo de ferramenta pedagóxica e humana para lectores e espectadores de todas as idades.

Portada de Ecos de ningures, de Bieito Vidal (Francisco Javier G. Chapela)

Ecos de ningures

de Bieito Vidal

Autopublicado, 2025

Ecos de ningures, de Bieito Vidal —pseudónimo baixo o que se agocha Javier G. Chapela—, é unha obra que nace da intersección entre a dramaturxia e a filosofía. O volume preséntase como un díptico composto por dúas pezas que dialogan entre si: “Cartas a ningures”, unha distopía cómica existencial, e “O legado”, un drama político contemporáneo. O texto ten a súa orixe nunha versión simplificada do traballo de grao en Filosofía do autor pola UNED, cuxo marco teórico se desenvolve na introdución titulada “O contrato do irreal”.

En “Cartas a ningures”, un pai e unha filla, Xandro e Ánxela, tentan sobrevivir nun escenario apocalíptico tras trescentos anos de escuridade. A trama creba a convención teatral cando os personaxes descobren que son proxección duns actores que dan vida a unha ficción, cuestionando se a súa propia dor e as súas lembranzas teñen realidade fóra do escenario. Pola súa banda, “O legado” sitúa o conflito no ámbito da ética e o poder nun concello onde a alcaldesa, Aldara Loureiro, debe xestionar as traizóns e deslealdades internas para protexer o seu proxecto político.

A obra explora como o ser humano constrúe a súa identidade a través do xogo e a representación, partindo da idea de que todos actuamos e mostramos capas que ocultan o que somos. O volume péchase cun epílogo que homenaxea a Francisco González Sotelo (1941-2026), un “home bo e íntegro” cuxa perda foi o motor dun texto que reflexiona sobre o que deixamos neste mundo.

O autor, F. Javier G. Chapela, formouse no IES María Soliño de Cangas, un centro de gran tradición creativa. A súa traxectoria vencéllase á escena local como actor na Escola de Teatro de Cangas, onde participou en montaxes como Á mesa e Animaliños, e como integrante do grupo Teatro Lirilampo coa obra Teledeum.

Portada do libro 23 monólogos para ejercicios

23 monólogos para ejercicios

de Alberto Miralles (coord.)

Colección La avispa, 1984

Nesta publicación, Alberto Miralles realiza unha escolla de monólogos destinados ao traballo práctico de actores e actrices. Para esta selección, contou coa colaboración dunha ampla diversidade de profesionais que comentan os textos, entre os que se atopan Manuel Collado Álvarez, José Sanchis Sinisterra, Angel Facio, Juan Guerrero Zamora, Juan Antonio Hormigón, Manuel Canseco, Juan German Schroeder, Manuel de Blas, Alvaro Custodio, Luis Iturri, José Luis Alonso, César Oliva, Nuria Espert, Ricardo Salvat, Luis Balaguer, Juan Antonio Quintana, María Paz Ballesteros, Francisco Nieva, Concha Velasco, Francisco Abad, Guillermo Heras, Angel Ruggiero e Miguel Narros.

Miralles foi unha figura clave no teatro español contemporáneo, destacando non só como antólogo, senón especialmente pola súa faceta de dramaturgo, director de escena e pedagogo. A través da editorial La Avispa, Miralles impulsou a súa colección de ensaio para ofrecer materiais técnicos que unisen a teoría literaria coa práctica sobre o escenario. Esta editorial converteuse nun referente fundamental para o mundo escénico, publicando textos que servían tanto de exercicio para as escolas de arte dramático como de consulta para profesionais do sector.

Portada do libro 'El teatro de los pintores'

El teatro de los pintores.

En la Europa de las vanguardias
de Marga Paz

Editorial Palacios y Museos, 2000

O catálogo da exposición “El teatro de los pintores en la Europa de las vanguardias”, editado polo Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía no ano 2000, constitúe unha peza documental e crítica fundamental para comprender a intersección entre as artes plásticas e a escena contemporánea. Baixo a rigorosa coordinación da comisaria Marga Paz, esta publicación de 370 páxinas recolle o testemuño das 250 pezas que integraron a mostra, documentando o papel do teatro como o gran laboratorio experimental para as vangardas europeas do século XX.

A obra analiza polo miúdo a ruptura do lenzo bidimensional tradicional para conquistar o espazo tridimensional do escenario, detallando as achegas revolucionarias de figuras como Picasso, Miró, Juan Gris, Kandinsky ou Rodchenko. Ao longo dos seus ensaios, o catálogo afonda en catro áreas monográficas: dende o influxo estético dos Ballets Rusos e Suecos ata as propostas sonoras futuristas, a arquitectura construtivista e as investigacións espaciais da Bauhaus.

Este volume demostra que o deseño de escenografías e figurinos non foi unha actividade secundaria, senón unha canle esencial para a innovación artística moderna. A través de maquetas, debuxos e fotografías, o catálogo ofrece unha visión completa de como os pintores transformaron o teatro nun espazo de liberdade creativa absoluta.

En la Europa de las vanguardias
VER ARQUIVO DE BOLETÍNS
Logos FTMC

© 2026 erregueté | Revista Galega de Teatro

Back to Top
Close
Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Ad Blocker Detectado!!!

Parece que capaches a nosa publicidade... Os anuncios da nosa páxina permiten á erregueté manterse activa. Desactiva o Ad Blocker e refresca a páxina para poder desfrutar dos nosos contidos con normalidade.

close