Celebración (A gran noite)

As ilusións perdidas

| Manuel Xestoso |
| Fotografía: Ovidio Aldegunde |

 

Un día espertamos e descubrimos que viviamos en directo, que existía a posibilidade de que houbese un público observando todo o que faciamos. Iso gustounos, sentímonos afagados e comezamos a coidar as formas para saír ben no YouTube e mostrar o perfil bo en Instagram. Fomos incluso un pouco máis alá do que se nos pedía e comezamos a compartir cos nosos amigos e seguidores a nosa vida privada, as nosas lecturas, as nosas viaxes, os nosos almorzos veganos. Comezamos a dar puntual noticia de calquera dos nosos actos, por triviais que fosen: imaxinamos unha vida que en realidade non tiñamos e sentímonos guionistas dunha superprodución. Agora xa non construímos unha existencia, senón que coleccionamos experiencias que, en realidade, non vivimos, pero perseveramos nese empeño de manter a imaxe baleira que nos substitúe. Porque hai que estar aí.

Os personaxes de Celebración proceden de clases sociais diferentes e enarboran ideoloxías contraditorias pero úneos ese afán por estar . Onde sexa ese é o de menos: sospeitan, como sospeitamos todos, que hai un aí onde están os elixidos. E as vidas que imos construíndo sen que as pantallas nos deixen ver o bosque responden a esa promesa: estar no lugar do privilexio. Os cinco protagonistas desta historia esqueceron a súa posición nesta sociedade desigualitaria, foron vítimas dunha democracia virtual que, en realidade, supuña un ocultamento da escravitude, e agora rebélanse –é un dicir– contra o engano.

Sarabela debuxa unha parábola que apunta ao desclasamento dunha sociedade que só se une para manter as cativas concesións que lle permite o poder (ser mileurista, poñamos por caso), nunca para buscar unha igualdade de fondo. A mobilización destes indignados non responde a un estímulo político relacionado cos dereitos civís, senón polo descubrimento de que a vida relativamente fácil que lle prometía o capitalismo tiña data de caducidade. Non hai idealismo, senón frustración persoal.

A compañía, axudada pola dirección clara de Dani Salgado, serve a trama con franqueza e cunha economía de recursos que non renuncia á estilización formal: hai fórmulas expresivas moi ligadas a un teatro máis experimental que aquí se integran perfectamente no relato, enriquecéndoo. E o humor nunca deixa de estar pegado o amargo retrato que se albisca tras a historia.

Si cabe distinguir un primeiro tramo onde todo resulta estimulante dunha parte final onde a ilusión das masas movidas polos protagonistas da historia queda algo afastada da intención e merecería algo máis de investigación: o reto non era fácil, pero a obra decae un pouco na verosimilitude que ata ese momento mantén.

En todo caso, paga a pena pararse a comparar o que nos ofrece Celebración cos acontecementos políticos da última década e non confundir a lúcida mensaxe que se nos envía co “todos son iguais” que sempre esgrimen os que pretenden que nunca cambie nada.

 

Celebración, de Fernando Dacosta

Dirección: Dani Salgado
Elenco: Fina Calleja, Nate Borrajo, Sabela Gago, Elena Seijo, Fernando Dacosta.
Escenografía: José Alfaro Coti
Iluminación: Baltasar Patiño
Vestiario: Fina Calleja
Espazo sonoro: Dani Salgado coa colaboración de Rennata Codda Fons

Estrea no Auditorio Munciapal de Ourense. 21 de setembro de 2018.

Manuel Xestoso
Latest posts by Manuel Xestoso (see all)

Máis sobre Manuel Xestoso

Crítico cultural e escritor. Traballou como editor e xornalista cultural en A Nosa Terra e colabora en publicacións como Grial, Faro de Vigo, Sermos Galiza ou Nós Diario, entre outras. Foi subdirector da Erregueté dende 2016 ata 2020. Publicou Antón Reixa. Ghicho distinto, xunto a Xosé Cid Cabido (Xerais, 2012), e o volume de poemas As ruínas de Europa (Galaxia, 2017).

Deixar unha resposta