in

Como estar no teatro sen mirar para o teléfono?

Foto: Afonso Becerra.
Foto: Afonso Becerra.

Como estar sen ollar para o teléfono?

Como camiñar sen mirar para o teléfono? Sen ver o Whatsapp, as notificacións das nosas redes sociais, as mensaxes, as stories…?

Como cociñar sen mirar para o teléfono?

Como comer sen mirar para o teléfono?

Como cagar sen scrollear?

Como fumar sen mirar para o teléfono?

Como esperar sen mirar para o teléfono?

Como traballar sen mirar para o teléfono?

Como ir no transporte público sen mirar para o teléfono?

Como estar nas aulas sen mirar para o teléfono?

Isto último, por exemplo, é o que fan algúns dos meus alumnos nas miñas aulas de dramaturxia. Cando van ser avaliados por traballos prácticos individuais non lles digo nada adrede para saber quen está no que está e quen está no teléfono.

A calidade da atención, desde que andamos enganchados ao mundo dixital, minguou considerablemente.

Non son psicólogo nin especialista na materia. Porén, podo percibir a adicción ao móbil en moita xente que me rodea, incluída unha boa parte do alumnado.

Vai iso en detrimento da calidade da atención?

Penso que si, porque os resultados académicos son mediocres ou directamente negativos, en comparación a cando non mandaban as pantalliñas dos teléfonos.

Outra cuestión importante, sobre a que xa teño reflexionado noutros artigos: a ansiedade, a precipitación, a urxencia por resolver ipso facto aquilo que necesita un tempo de atención e esforzo demorado.

Cando expoño un concepto dramatúrxico novo que o alumnado descoñece e que vai ter que aprender e aplicar nos seus exercicios prácticos, unha boa parte entra en pánico. Necesitan entendelo de inmediato, no mesmo instante en que o enuncio e o presento. É nomear o concepto e eles querer entendelo coa mesma rapidez coa que consomen as “ensinanzas” dun influencer ou as “leccións” dunha story de Tiktok.

Isto, claro está, xera unha ansiedade e unha desesperación que non son nada edificantes.

O pensamento complexo, a análise demorada que require tempo de dedicación, a paciencia, están sendo fulminadas polos ritmos impostos polo consumo dixital.

E cando imos ao teatro?

Creo que boa parte do meu alumnado de Arte Dramática non vai moito ao teatro. E podo entendelo, pezas dun minuto, tipo story de Tiktok, non hai moitas. Ademais, como estar no teatro sen mirar para o teléfono?

Afonso Becerra
Latest posts by Afonso Becerra (see all)

Afonso Becerra

Afonso Becerra

Director da erregueté | Revista Galega de Teatro. Pertence ao seu Consello de Redacción desde o 2006. Doutor en Artes Escénicas pola Universitat Autònoma de Barcelona. Titulado Superior en Dirección escénica e dramaturxia polo Institut del Teatre de Barcelona. Titulado en Interpretación polo ITAE de Asturies. Dramaturgo e director de escena. Exerce a docencia en dramaturxia e escrita dramática na ESAD de Galiza desde o ano 2005. É colaborador, entre outras publicacións, de revistas de cultura e artes performativas como 'ARTEZBLAI', 'Primer Acto', 'Danza en escena', 'Tempos Novos', 'Grial'. Entre setembro de 2019 e xuño de 2021 foi colaborador especialista en artes escénicas da CRTVG, no programa 'ZIGZAG' da TVG. Desde setembro de 2022 é colaborador semanal sobre artes escénicas do 'DIARIO CULTURAL' da RADIO GALEGA.
Premio Álvaro Cunqueiro da Xunta de Galicia en 2001. Premio María Casares á Mellor Adaptación teatral en 2016. Premio de Honra do Festival de Teatro Galego, FETEGA, do Carballiño (Ourense) en 2020. Premio Internacional de Xornalismo Carlos Porto 2024, de prensa especializada, do Festival de Almada, organizado pola Câmara Municipal de Almada, do que tamén recibira unha Mención Honrosa en 2020.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Foto do espectáculo Oh, Mammi Blue

Oh, Mammi Blue