Crítica

This is concrete

Foto: Renato Mangolin

O concreto entre os corpos

| Vanesa M. Sotelo |
| Foto: Renato Mangolin |

 
 
Dous corpos concretos: Jefta van Dinther e Thiago Granato. Dous corpos masculinos en concreta atracción. Un espazo en movemento transformado por unha luz concreta. Un espazo sonoro preciso que remove internamente o corpo de quen mira. This is concrete é a danza concreta de dous corpos que transcende o espazo escénico para xurdir no corpo alleo. Con ela, prodúcese “a mirada do outro a partir de nós”, lema condutor da sétima edición do Festival Internacional de Danza Contemporánea de Guimarães.

A manipulación do tempo a través do corpo consegue que This is concrete concentre nos 55 minutos que dura o espectáculo as 24 horas que dura o encontro e o desencontro da parella que propoñen os corpos concretos de Van Dinther e Granato. Por outra parte, a luz é a encargada de manipular o espazo e de estruturar un relato impresionista e violento ao longo dunha proposta que parte da escuridade para dirixir a mirada do público e suscitar a súa atracción sobre os dous corpos en densa dinámica continua. Pola súa banda, o espazo sonoro deseñado por David Kiers envolve a quen asiste nunha especie de hipnose acordada onde se suceden as reminiscencias da escuridade urbana, nocturna e subterránea. A posta en danza dos tres elementos –corpo, son, iluminación- acaba por construír o estado alterado que Van Dinther confesa preferir abordar desde a creación e que permite viaxar entre o estrañamento e a identificación, facendo esvaecer as fronteiras entre o concreto e o abstracto, revelando a intanxible dor inmaterial que nos rodea.

A través dun movemento continuo de variacións sobre o tempo e a lentitude no que o corpo se transforma nun inesgotable escultor de escorzos fascinantes, This is concrete desafía cada mirada ofrecendo o seguimento dunha relación fragmentado pola luz; alimentando o desexo de desvelar un enigma oculto; incitando a restablecer o equilibrio entre o consciente e o inconsciente, entre técnica e visceralidade; convidando a cuestionar a quen mira se a súa postura é a de voyeur ou a de co-protagonista. Sensualidade e sexualidade, violencia e intensidade, son algunhas das claves que acompañan a peza xunto con ese movemento constante entre distanciamento e intimidade cuxo grao de escoita que propón, instintivo e case animal, acaba por revelar o poder concreto de todo o invisible que opera entre os corpos.

Con This is concrete Van Dinther e Granato deseñan unha relación esencial e optan pola intensidade dos mínimos elementos para compartila. Nela sitúan a técnica ao servizo dunha historia que non é historia e fanas saltar (técnica e historia) polos aires para exaltar imaxes comúns e sensacións do cotián. O resultado espectacular é unha danza que se mergulla no lume propio que arde no corpo alleo; unha danza que activa o pensamento sobre as cuestións vitais e capitais que nos conmoven e paralizan, que nos atraen e nos rexeitan, sexan materiais ou inmateriais.

 

This is concrete de Jefta van Dinther e Thiago Granato

Coreografía e interpretación: Jefta van Dinther e Thiago Granato.
Deseño de luz: Jan Fedinger.
Deseño de son: David Kiers.
Dirección de produción: Emelie Berghohm.
Asesoramento artístico: Sandro Amaral, Frederic Gales, Robert Stejin.
Vídeo: Leo Nabuco.

10 de febreiro de 2017. Pequeno Auditório CCVF. Guidance 2017

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!