Crítica

Divinas Palabras Revolution

Espello en alta definición

| Manuel Xestoso |
| Foto: Miramemira |

 

Hai moita confusión: as mentiras disfrázanse de currículos, a verdade disfrázase de fake news e os reality disfrázanse de realidade. A realidade vén sendo o gran problema: nunca estamos seguros de onde atopala. Non sabemos distinguir a realidade da nosa percepción da realidade, e esa foi sempre a dificultade do realismo. Valle deixou caer que a súa fórmula era non describir a realidade, senón o que reflectían os espellos deformantes do Callejón del Gato de Madrid: definiuno como esperpento.

Para dar conta do que sucede case un século despois, Chévere disfrázase de Centro Dramático Galego e, sabendo que os espellos cóncavos e convexos xa non resultan operativos, substitúeos por eses espellos ultraplanos que levamos connosco a todas as partes: as pantallas. A televisión cumpre agora o papel da calella madrileña e os heroes clásicos pasean polos platós. O que Valle e Chévere non confesan é que a deformación está do outro lado da alta definición, do outro lado do espello. Que os deformes somos nós.

Divinas Palabras Revolution converte a traxedia dos Gailos nun show televisivo que desprende a mesma mesquindade que a obra orixinal e diríxese ao público botándolle en cara a súa pasividade ante a barbarie, o seu gusto morboso por contemplar en directo a miseria humana. A conversión do texto de Valle responde á necesidade de responder a unha pregunta: en que punto perdemos a dignidade? Porque igual que na obra orixinal, a realidade acaba por aparecer –a realidade sempre acaba por aparecer– en forma de asañamento contra o máis desfavorecido, mais desta vez adubado co narcisismo frívolo dunha época sen os ideais de antano. A estética poligoneira substitúe a antiestética do lumpen, pero o feísmo resultante mantén o seu horror criminoso.

Hai unha forma de interpretar moi acorde con ese baleiro que sitúa o significado na superficie. Dende ese punto de vista, Divinas Palabras Revolution culmina un proceso que Chévere iniciou hai uns anos e que permite albiscar como debería enfrontarse o retrato da actualidade dende a escena: talvez se perciben aquí algunhas diferenzas entre os intérpretes afeitos a traballar coa compañía e os que colaboran con ela por primeira vez, pero o grao de veracidade do conxunto chega ao patio de butacas sen aditivos e consegue transmitir esa violencia xorda que se oculta tras a presunta neutralidade da lixeireza televisiva.

A modernidade debe pagar as súas peaxes: non é unha obra cómoda porque Xron, nunha decisión valente, decide manter ese ritmo de telelixo que fai da nada un espectáculo: probablemente non hai mellor metáfora para referirse a ese autismo que nos mantén enganchados a unha contemplación inerte do que nos rodea.

O final da montaxe reitera o sustento do discurso na actualidade. Na realidade que se deixa ver máis frecuentemente do que confesamos e que, porén, tratamos de eludir observándoa a través das pantallas. Sería moi aconsellable mirala de fronte algunha vez, ou polo menos, a través dos ollos da función que aquí se nos ofrece. Aínda que só sexa para preguntarnos quen coloca os espellos e as pantallas.

 

Divinas palabras Revolution, baseado na obra de Valle Inclán

Dirección e dramaturxia: Xron
Elenco: Manuel Cortés, Antón Coucheiro, Patricia de Lorenzo, Borja Fernández, Mónica García, Tone Martínez, Victoria Pérez, Ánxela Ríos, Tomé Viéitez. Coa colaboración especial de Mónica Camaño no vídeo como Xoana a Raíña
Versión: Manuel Cortés e Xron
Escenografía: Suso Montero
Vestiario: Mar Fraga
Iluminación: Fidel Vázquez
Música orixinal e espazo Sonoro: Xacobe Martínez Antelo. Coa colaboración especial no tema “Macho cabrío” dos músicos Manuel Cebrián (cordas), Xosé Miguelez (saxofón) e Javier Pereiro (trompeta)
Espazo audiovisual: Quadra Producións/Cuco Pino
Asistencia técnica audiovisual: Semi Soto
Caracterización: Fanny Bello
Deseño gráfico das tatuaxes: Iván Nespereira
Tradución: Manuel Cortés
Asesoría lingüística: Rosa Moledo
Asistencia de dirección: Arantza Villar
Asistencia de produción: José Díaz
Produción: Centro Dramático Galego

Salón Teatro. Santiago de Compostela. 13 de abril de 2018

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos