Crítica

Dark Field Analysis

Principio e fin da humanidade

 

| Manuel Xestoso |
| Foto: Ben Mergelsberg |

 
Examinar o propio sangue é unha forma de introspección. E a introspección adoita ser persoal, pero o individuo sempre parte dun pasado do que, en ocasións, non é consciente. Todos pertencemos a conxuntos demasiado amplos: a unha familia, a unha sociedade, a un país, a unha especie. A idea de que o sangue pode contelos a todos é tan atractiva coma inquietante: se unicamente somos froito dunha historia, onde queda a idea de liberdade individual? É un debate case tan antigo como a humanidade –a predestinación fronte ao libre albedrío– e mais sempre envolto en formas novas que enriquecen a discusión.

Jefta van Dinther escolle en Dark Field Analysis a metáfora do sangue para continuar cun estudo que parece apuntar á unha xenealoxía do movemento. As súas coreografías semellan estudar o xeito en que o instinto se acomoda á formación da comunidade, aceptando determinadas convencións sociais e, malia todo, permanecendo no inconsciente dos individuos. A forma de enfrontar a actividade física visa a unha observación rigorosa de cales son os comportamentos impostos pola sociedade e cales as físgoas polas que se filtran as manifestacións máis espontáneas que entran en conflito coas normas sociais. O resultado é unha exposición sumamente atraente da loita entre cultura e natureza e das formas resultantes desa contenda.

Dark Field Analysis comeza cun diálogo entre os dous bailaríns que materializa esa busca dun pasado sensorial e cultural que, sen sabelo, conforma a nosa individualidade. É unha primeira parte propositadamente lenta, cun texto reiterativo que mesmo aburre por momentos, pero que vai creando a atmosfera necesaria para o que vén a seguir. O efecto hipnótico da iluminación –case exclusivamente en vermello e verde– combinada coa música –unha composición minimal baseada en “The Slow Drug” e “Horses in My Dreams” de PJ Harvey– vai transportando ao público a un espazo atemporal no que as evolucións da danza adquiren unha forma case onírica.

O realmente interesante vén despois, cando a coreografía se transforma nunha especie de batalla entre o caos orgánico e o rigor clínico: cando se desvela ese movemento contraditorio do desexo que nos impulsa cara ao egoísmo máis declarado da satisfacción dos nosos apetitos e, ao mesmo tempo, a ser o outro, a fundirnos con el. E todo iso sen esquecer as características dunha sociedade como a nosa, na que a tecnoloxía adquiriu a capacidade de modelar as nosas formas de relacionarnos como en ningunha outra época. Moi influenciado pola cultura do club, van Dinther amósanos no seu espectáculo unhas criaturas que están a medio camiño entre o simio e o robot, unhas figuras convertidas en salvaxes por un mundo extremadamente civilizado. Entre o principio e o final da humanidade.

O clímax acontece, como non, cando os dous personaxes logran poñerse en pé e abrir paso a outra cousa que queda en suspenso. A un futuro que só podemos albiscar pero que non podemos calibrar axeitadamente. Van Dinther corta no momento en que o punto álxido da coreografía coincide co das complexas cuestións que propón, deixándonos ante a sensación de ter asistido a unha obra de gran altura artística e conceptual.

 

Dark Field Analysis, de Jefta van Dinther

Coreografía e dirección: Jefta van Dinther
Elenco: Juan Pablo Cámara e Roger Sala Reyner
Deseño de iluminación: Minna Tiikkainen
Escenografía: Cristina Nyffeler
Deseño de son: David Kiers
Cancións: Baseadas nos temas ”The Slow Drug” e ”Horses in my Dreams” de PJ Harvey
Texto: Jefta van Dinther, Juan Pablo Camara e Roger Sala Reyner
Asistente coreográfico: Thiago Granato

Centro Cultural Vila Flor, Guimarães. 28 de abril de 2018.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos