Crítica

Liberto

Catarse sen alardes

| Manuel Xestoso |

 

A desgraza é algo azaroso, a traxedia concirne só a humanidade. Liberto comeza na descrición dunha desgraza e medra no desenvolvemento da traxedia: unhas semanas na vida dunha muller que ten un fillo con danos cerebrais irreparables, uns días na que o infortunio se incrementa co padecemento engadido da burocracia, da espera, do sentimento de culpa tan prodigamente repartido pola sociedade.

Se cadra, o horizonte do teatro é replicar a existencia en toda a súa aspereza, inventar o dispositivo que explique ou que revele os mecanismos desa putada que tende a ser a vida. Liberto transmite toda a súa dureza ideando unha engrenaxe que se afasta do realismo para chegar á realidade. Na obra, todo é artificioso: o tratamento do tempo, a pluralidade de voces, as apelacións ao público, o distanciamento da segunda persoa, as cancións que envolven sentimentos non expresados… e, non obstante, todo desprende verdade, todo ten o latexo desa actualidade corrente que golpea nos momentos máis inesperados.

A montaxe de Tamara Canosa pon a lupa sobre os detalles menos vistosos da traxedia: sobre o humor negro que nos asalta no cerne da fatalidade, sobre os pensamentos “inadecuados”, sobre o cotiá que acaba resultando a obscenidade da dor. Quizais evocando un primeiro plano que mostra que as protagonistas poden –podemos– ser, seres desvalidos, nobres, volubles e desapiadados ao mesmo tempo. E ese achegamento a un texto xa inclemente de seu, transforma o espectáculo nun drama existencial de enfrontamento coa morte, nun alegado político a favor da eutanasia e nun ensaio sobre a convivencia nos momentos máis terribles.

A obra chama polo público, precisamente, dende ese lugar que todos coñecemos, ese espazo en que conviven a existencia ordinaria e o derrubarse dun mundo. E reclama atención a través dunhas interpretacións que persiguen a verosimilitude por outras vías diferentes ás do naturalismo: algo coreografadas, algo impostadas, como escapando da réplica exacta para que se advirta o esencial da traxedia, para que a catarse chegue sen alardes. A música e a presenza demiúrxica de Lucía Aldao outorgan ese palpitar ilusorio que vai máis alá da transgresión e busca o reflexo desa dor irrepresentable: desexar a morte como a mellor solución para un ser querido.

Como en tantas outras ocasións na historia do teatro, a liña que vertebra o relato reside na desmoralizante convicción de que o comportamento humano resulta estéril ante o destino. E mais Liberto consegue matizar para engadir que, ás veces, tamén resulta entrañable. E así a traxedia logra que o noso lugar no devir dos acontecementos non se manifeste tan indiferente. Porque o teatro tamén ten que colocarnos xusto no lugar que nos corresponde. Ou no lugar xusto que nos corresponde.

 

Liberto, de Gemma Brió

Dirección e adaptación: Tamara Canosa
Elenco: Rocío González, Cris Iglesias e Lucía Aldao
Tradución: María Vázquez e Tamara Canosa
Escenografía e iluminación: J.M. Faro “Coti”
Son: Jas Processor
Música orixinal: Lucía Aldao
Coreografía: Rut Balbís

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos