Pois si, recunco con forza para establecer un novo concepto: disforia de clase.
A disforia de clase é a epidemia que sofre unha porcentaxe elevada da clase traballadora actual e que consiste en crer e sentir que pertencen a outra clase social, sempre superior, obvio. O padecemento está tan arraigado que na maioría dos casos detectados a epidemia prevalece e as persoas afectadas conseguen facer vida “normal” sen precisar da medicación. A medicación habitual consiste na inmersión intelectual en lecturas arredor desta temática como son os escritos de Aleksandra Kollontái que explicaba a dobre escravitude da muller, a da clase como obreira e a do xénero, no mesmo feito de nacer muller.
Este virus instalouse na cultura galega sobre todo na relación espiñenta entre o teatro e as institucións, por iso cando sofres disforia de clase pensas que o “carghiño” é para ti por ser ti ad eternum, o que provoca situacións delirantes na realidade, propias do medievo, onde se explicaba a realidade a través das crenzas, onde a ciencia aínda non sabía.
Os síntomas son: néboa mental, non falar claro, tentar quedar ben aquí e acolá, un abismo entre o que dis e o que pensas e o que fas… E dígovos a verdade, prefiro os síntomas da menopausa.
Porque cando unha persoa é diagnosticada con disforia de clase é ben difícil que se recupere, imponse esa hibristráxica que lle impide escoitar e sofre e fai sufrir ás demais. Así que para todas esas persoas que convivan cunha persoa infectada moita forza e que saiba que non está soa, existe un xesto internacional para cando queremos indicar que vivimos unha situación deste tipo. Consiste en erguer o dedo maior con decisión cara á persoa enferma e mantelo como se foramos Van Helsing cun crucifixo cara Drácula.
O teatro é un traballo tan inestábel que ter conciencia é o único xeito de envellecer con dignidade na profesión e non está ao alcance de todo o mundo facelo, porque agora, coma antes, é máis doado confesarse que rectificar, aínda que isto último sexa de sabias.
- Disforia de clase - 01/02/2026
- E que eu vivo disto - 09/02/2025
- O teatro e as expectativas: un matrimonio por poderes - 10/11/2024
