Crítica

Dot

Novo espazo para xogar

| Camilo Franco |

Dot | Natasha Lelenco

 

Danza e infantil son dous xéneros difícil de combinar. Non sei se polo reducionismo que rodea as artes escénicas para rapaces ou pola soberbia que, en ocasións non sempre puntuais, parece destinar a danza só a públicos adultos, iniciados, atentos. En fin, un público ideal.

Pero públicos ideais non hai. Maduixa Teatre parece decidida en Dot a facer combinación con elementos que a convención xulga contraindicados para garantirse espectadores: xénero infantil, danza contemporánea e iso que con persistencia sorprendente seguen chamando algúns prescritores novas tecnoloxías. Pero non son novas, son as que hai, as de agora, as que tocan. A compañía coloca os tres elementos na mesma dirección para conseguir que os espectadores (os máis novos) queden prendidos polos ollos e por esa recreación do xogo que argumenta toda a obra. Poderiamos facer paralelismos a propósito dunha parede branca que se comporta como unha pantalla das miles que nos rodean (televisores, ordenadores, tablets, cine, valados publicitarios) e tamén poderiamos aproveitar Dot para curiosear un pouco sobre a fascinación que exercen as pantallas sobre a especie humana. Poderiamos deambular entre argumentos sabendo que os espectadores da obra, os cativos, non son o público ideal para a crítica escénica.

Pero en realidade, deixamos que as aparencias nos enganen con facilidade porque Dot está adobiada coa súa pantalla, coas xeometrías cambiantes, coas cores que o pop nos regalou como cotiás e coas liñas que o minimalismo utilizou para simplificar as cousas. Está bailada con graza e sen ánimo de especular, consciente de que os rapaces son máis difíciles de enganar que a maior parte do censo electoral adulto. Pero estando todo isto na montaxe, non deixa de ser a superficie. Porque a obra en realidade fala sobre o xogo e as súas posibilidades. Quizais non reparemos en que cando os rapaces cambian de xogo as sociedades cambian de argumentos. A peza da compañía valenciana é unha proposta de xogo. De xogo físico que en lugar de utilizar unha corda utiliza unha liña que, por convención, chamaremos virtual. Os aparellos cambian pero o xogo é o mesmo.

A montaxe vai de menos a máis, igual que nos videoxogos hai un preámbulo didáctico para exercitarse e as dificultades son maiores conforme se avanza na historia. No teatro todo é máis sinxelo para os espectadores: as dificultades medran para o elenco, para o público queda a sorpresa. Para o público infantil. Os adultos somos repunantes e unha vez entendido o sistema xa nos parece que está todo feito. Pero a compañía dálles corpo a eses xogos contra o espazo e deixa alta a idea da interactividade que alimenta todo xogo. Porque na corda, como na Wii, o importante é que pase algo divertido.

 

Foto: Natasaha Lelenco | MIT

Dot de Juan Pablo Mendiola
Compañía: Maduixa Teatre
Dirección: Juan Pablo Mendiola
Dirección coreográfica: Mamen García
Elenco: Laia Sorribes, Joaquín Collado
Iluminación: Juan Pablo Mendiola
Música: Damián Sánchez
Indumentaria: Joan Miquel Reig

Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia. 20-07-2014

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos