Crítica

Rumpelstikin o anano saltarín

Fíos de ouro

| Carla Capeáns |

Rumpelstikin

 

Con Rumpelstikin, o anano saltarín Kalina Teatro e Trompicallo poñen en escena a súa particular versión daquela historia alemá recollida polos Irmáns Grimm.
A pobreza é o tema principal sobre o que xira a versión asinada por Plamen Dipchikov. “Á riqueza material correspóndelle unha miseria intelectual e os que menos posúen gozan dunha riqueza espiritual”.

Un vello muiñeiro ve como a pobreza asolaga a un pobo cheo de labregos que deben pagarlle ao Rei os impostos decretados. Un día, o muiñeiro topa cun mozo nobre ao que lle conta a fabulosa habilidade da súa filla Esperanza: “fiar de calquera herba seca, un fío de ouro”. A nova chega a ouvidos do Rei, quen lle encarga unha tarefa: converter toda a palla do Reino en ouro. Pero Esperanza supera a proba coa axuda dun anano saltarín a cambio de desexos monstruosos. O Rei abdica e a filla do muiñeiro casa co novo Rei. Un día, o anano saltarín reaparece na vida da Raíña Esperanza co fin de cobrar a súa débeda e esíxelle que lle entregue ao seu fillo. Finalmente fan un trato: o anano saltarín dálle tres días para reflexionar e adiviñar cal é o seu verdadeiro nome. Se non o consegue, o anano quedará co meniño da raíña.

Neste espectáculo empréganse diferentes linguaxes teatrais: traballo de actor, obxectos, marionetas e sombras. Todo xira en torno á idea do fío como representación da vida, e son os actores os que enfían as vidas dos personaxes.

Pese á sinxeleza da historia, a forma de contar ensarilla o fío argumental e tórnaa, en ocasións, incomprensible para os máis pequenos. A cada unha das escena precédelle unha presentación de personaxes viva e rítmica que esperta a atencións dos pequenos. Máis cando se entra de cheo na propia escena o ritmo decae por completo. Da lentitude contáxianse os personaxes que semellan non ter vida.

Abúsase en demasía do perfil das marionetas e perdemos a súa expresión frontal. Recupérase o ritmo cando aparece en escena o anano Rumpelstikin. Este si parece ter vida, traballa os diferentes planos e non vemos ao actor que o manexa. Aínda así, non é sinxelo entender ao tal Rumpelstikin porque o actor que lle da vida ten dificultades para falar galego e intercala parlamentos en castelán que rompen coa maxia creada.

Rumpelstikin, o anano saltarín, de Kalina Teatro & Trompicallo
Elenco: Plamen Dipchikov, Marián González e Luís González
Autoría e dirección: Plamen Dipchikov
Escenografía, vestiario e marionetas: Ani Petrova
Fotografía: Santi Vila

Auditorio A Banca. Santiago de Compostela. 14 de decembro de 2014

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos