Crítica

Pereza

A flor erótica da preguiza

| Afonso Becerra de Becerreá |

Pereza

 

Camiñar, nu, con coidadosa lentitude para non alterar o espello negro das augas e que se produza unha danza de reflexos.

O bailarín e o seu reflexo invertido.

A vertical pronúnciase cara abaixo no vidro líquido sen crebalo.

A luz dos panoramas superiores estámpase contra o negro da parede do fondo e en conxugación con algunha rúa de luz lateral outórgalle ao corpo de Igor Calonge un halo escultórico e, á vez, espectral.

Porén, os corpos, nesa danza de augas, invístense dunha beleza e dun erotismo oníricos. As torsións da columna e da cadeira axitan a imaxe de Beñat Urretabizkaia como un xunco na lámina acuosa.

O avance e os tránsitos abren círculos concéntricos, centrífugos, debuxa a vibración que se expande pola auga desde os pés.

Cando Igor e Beñat se tumban desaparecen os reflexos ao fundirse o espellismo cos corpos.

Os xiros na horizontal abrázaos á auga.

Desaparecen os dobres e ceden a unha danza dos corpos coa superficie líquida.

Acentúase a textura do movemento ondulante que evoluciona como unha caricia.

Pausas e silencios que nunca chegan a deter ese movemento que flúe no fondo, que resulta connatural ao elemento fundador da vida.

Igor ergue, colle polo brazo a Beñat, que permanece tombado na horizontal escintilante, e empúrrao con impulsos súpetos, sincopados, que salpican.

No espazo sonoro altérnase a música co silencio e con esoutra música producida polos pasos e zarpazos de mans e pés, brazos e pernas, tronco e cintura, na auga.

As flexións horizontais boca abaixo do dúo, subindo e baixando de xeito alterno ata bicar a auga, abren un abano de imaxes calidoscópicas e sensuais peneiradas polos sons das pingueiras que esvaran dos seus corpos.

Os momentos de collidas, como por atracción magnética, cando Igor agarra a Beñat pola roupa enchoupada, pola camiseta e o pantalón, elevándoo das augas e facéndoo flotar no aire, deriva a unha especie de pelexa ambigua entre os ronseis dos corpos que chorrean.

O dúo axústase e fúndese e parece emerxer das augas O Sereo brillante de Leiro.

A iluminación deseñada por Pedro Fresneda, tanto o reflexo dos panoramas superiores da parede do foro como as rúas laterais, torna volumétrico corpo e movemento ao mesmo tempo que lles confire unha beleza pictórica.

A atmosfera do conxunto lévanos a esa preguiza que nos volve cara ao máis fondo substrato da humanidade: recoñecer que a vida está para ser gozada e non para esgotala en esforzos laborais escravizadores que nos afastan da beleza ou nos reducen ao elo dunha cadea de produción e lucro.

Velaí o dereito á preguiza de Paul Lafargue.

Velaí a cita do dramaturgo Lessing: “Preguicemos en todo, excepto no amor, na bebida e na preguiza.”

 

Pereza da Cía. Cielo Raso (Euskadi)
Dirección: Igor Calonge
Actuación: Beñat Urretabizkaia e Igor Calonge
Iluminación: Pedro Fresneda

Teatro Ensalle de Vigo, 5 de decembro de 2014

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!