Crítica

Las calles corrían por las calles

Un grito dulcificado

| Afonso Becerra de Becerreá |

Ensalle-calles

 

Teatro Ensalle de Vigo dulcifica o seu xesto de resistencia e a súa apoloxía da marxe na súa última creación titulada Las calles corrían por las calles, que acaba de estrear.

A acción verbal, a palabra, non centraliza o sentido do espectáculo e mantén un lúdico equilibrio respecto á acción xestual e coreográfica.

A fragmentariedade posdramática dos cadros ou secuencias relaciónanse por un contraste nas accións escénicas: Momentos nos que un monólogo, en primeira persoa, se reparte entre as dúas actrices e o actor portavoces. Aí o efecto da palabra é coral, coas inflexións reflexivas e metafóricas que caracterizan os textos de Pedro Fresneda. Momentos de música cañeira e danza disímil. Momentos de quietude onde toma corpo o estaren xuntos, sinxelamente estar xuntos, sentados un ao lado do outro, María Costa, Artús Rei e Raquel Hernández, mentres soa o crepitar do lume e a sombra dunha póla, que pendura á dereita do escenario, se proxecta sobre a parede do fondo. Momentos nos que a coreografía ten un recendo a danza Butho que comeza nas mans e se expande aos brazos e ao tronco, mentres Artús nos conta fragmentos de historias de mulleres que aman en situacións precarias, entre ruinas, percorrendo quince quilómetros para cargar vintecinco litros de auga sobre a cabeza… “Y yo no tengo ni puta idea de lo que es el amor.”

Raquel repite esas historias exemplares pero a palabra crébase e non sae. O texto reaparece feito pedazos. E soa “El cant dels ocells” de Pau Casals, e segue a coreografía e os anacos de texto: “Una mujer recorre… Una mujer recorre… joder si ama… para cargar veinticinco litros de agua… mírala a los ojos… joder si ama… Una mujer recorre quince quilómetros… joder si ama…”

A area branca sobre o linóleo negro vai debuxando os percorridos e as pegadas difusas. Artús regálanos unha imaxe expresionista, coa camiseta tapándolle a cara a modo de máscara na que se imprime a súa mímica facial, a boca aberta, o ricto que se contrae, segmentando o movemento nunha danza de mans, brazos e torso.

Raquel colle un pau de micro sen micro e un atril e lenos un texto desaforada e veloz: “Estamos aquí construyendo un recuerdo. Mañana lo repetimos…” Artús transforma a imaxe expresionista nun boneco que ironiza sobre o texto de Raquel e ela mesma xógao, desde esa mesma distancia, para abrir unha ventá ao humor e incluso á comicidade.

María pendura fotos e unha casiña e logo ponse a tocar un piano vermello anano, como de xoguete. Raquel alenta nun micrófono de man e soan as ondas do mar, despois o micro estámpase contra o chan con estrondo e Raquel inicia unha coreografía na que repite uns pasos entre arrastrar e golpear o micrófono, de maneira simultánea ao monólogo de Artús sobre a cativa e a flor. Unha paisaxe que nos leva a lugares dunha infancia perdida, das flores que murcharon.

“Le temps perdu” é unha frase e unha canción en francés. É un carreiro de pedriñas negras sobre a area branca, dispostas por Raquel, é a danza de María coa botella e a copa de viño, é a presenza fulgurante de Artús.

“Una vida construida sobre briznas y de la que solo van a quedar briznas”.

Unha mestura de melancolía, un grito dulcificado, unha apoloxía da marxe onde agroma a poesía e onde a insubmisión créase desde a entrega total de Raquel, Artús e María, dándoo todo sobre o palco.

 

Las calles corrían por las calles de Pedro Fresneda
Dirección: Pedro Fresneda
Elenco: Artús Rei, Raquel Hernández e María Costa
Iluminación: Pedro Fresneda
Produción: Teatro Ensalle de Vigo
Teatro Ensalle de Vigo. Estrea. 5 de marzo de 2015

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!