Crítica

La merda

A besta humana

| Roi Vidal Ponte |

LaMerda
Foto: Natasha Lelenco / MIT Ribadavia

 

No medio da escena só unha muller espida que non é unha muller: é unha icona falocéntrica cuxa glande é unha muller espida a trousar sobre nós a náusea dos seres do mundo nun ritual totémico coa forza dun lóstrego. A actriz exponse desde un pedestal-trapecio como atracción de feira porque non é unha muller que é unha fera de carne e oso e aparencia tan humana que nos rompe por dentro e as palabras que máis que dicir cuspe son todo o que quedaba por dicir e que diríamos de posuírmos a forza, a valentía e o micrófono. A súa inmobilidade desborda un dinamismo atroz, vén cargada de acenos que fan estoupar a acción, porque todo neste monólogo corrente de conciencia é acción, unha confesión liberada de retórica e dita desde un lugar tan auténtico que abafa e insufla e cega e deixa ver. A muller contemporánea só pode liberarse recorrendo á monstrificación, á cara desencaixada dunha interpretación esquizoide, dun exorcismo con voltas de cabeza e demos de voz ronca e alaridos de violín. A represión-liberación da muller contemporánea ten a súa representación exacta na muller italiana, porque do italiano coñecemos case igual de ben o sabor dos spaghetti como o gusto polo grotesco con Fellini e Pasolini sempre aí e non hai nada tan grotesco hoxe en Italia como o machismo que salfere a sociedade, con especial viscosidade nunha clase político-televisiva famosa pola desvergonza coa que executa cada cagallón. O lirismo é a mellor maneira de exercer a crítica porque a prosa non serve despois de Auschwitz e a música dunhas palabras escollidas co ritmo dunha escalada de violencia é o medio máis acaido para artellar un berro desesperado contra a barbarie sistémica, porque contra un globo de silicona e datos de audiencia e megabytes só podemos contraatacar co terrorismo do insulto e o desgarro e a abxección. Mudamos os ideais revolucionarios do romanticismo polo soño dos cinco minutos de fama, aínda que a fama se reduza a saír nun anuncio, pois xa non hai divas engalanadas de maquillaxe, senón adolescentes a asumir a obxectualización con desexos de photoshop, mulleres tan famentas de éxito ás que igual que coma aos polbos femias que non encontran alimento só lles queda a ansia por se devoraren as pernas. A muller que non é unha muller mantén un ritmo en constante crecemento de volume, rabia e intensidade, e faino desencaixando o percorrido nunha gradación tan sutil que fai que os matices semellen infinitos. A actriz á que non podemos nomear actriz senón berro desesperado devólvenos á realidade da nosa animalización. Ese corpo espido entérrase nos Días felices de Beckett e estoupa n’O berro de Münch e nunca un texto foi de maneira tan concreta un cadro e unha partitura, unha sinfonía para solo de actriz, que insisto non podemos etiquetar de actriz aínda que exemplifique todo o que esperamos dun actor precisamente porque xa non é actriz como intento de facer, senón como constancia do dominio vocal e da fluídez corpórea, da afinación melódica en cada frase e en cada golpe muscular, da entoación de cada palabra e de cada microexpresión, da autoridade do in crescendo que non solta as rendas desa cousa desbocada que chamaremos actuar. Pódese entender todo escoitando e sen miralo e ao revés: tal é a sintonía entre a intérprete e o interpretado, entre a actriz e o texto, entre o monstro e o lume, entre o control e o arrebato. Cóntasenos en italiano a realidade da civilización occidental, onde o patriarcado campa ás súas anchas da man dun consumismo exacerbado e esta frase podería resumir todo o que nos conta este espectáculo da sociedade pero non diría nada acerca da experiencia da súa recepción e por iso estamos obrigadas ao lirismo das palabras e as palabras e as palabras e a quedar cun pouso negro disfrazado de aplauso, cunha luz de esperanza que confirma o terrorismo feminista non xa como ferramenta válida para a emancipación feminina, senón como o único camiño para liberar a humanidade da súa autodestrución.

 

La merda de Cristian Ceresoli
Elenco: Silvia Gallerano
Dirección técnica: Giorgio Gagliano / Giordano Bruno
Dirección executiva: Marta Ceresoli
Produción: Frida Kahlo Productions, Richard Jordan Productions Ltd & Produzioni Fuorivia en asociación con Summerhall.

Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia. Auditorio do Castelo, 21 de xullo de 2015.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos