Crítica

O mundo persistente

Virtualidade do texto

| Manuel Xestoso |

 

mundopersistente

 

O virtual dá moito medo: sabemos que a tecnoloxía serve para consolidar formas de control social de aparencia amable; sabemos que ese control manifesta unha preocupante tendencia cara ao totalitarismo; e sabemos que iso que insistimos en chamar “novas tecnoloxías”, aínda que xa non sexan tan novas, esténdense a escala planetaria a unha velocidade descoñecida até o de agora. Por iso tendemos a imaxinar o futuro distópico coma unha exacerbación do presente.

Pero os temas son de agora mesmo: a expansión da vixilancia, o simulacro como ferramenta de subxectivación do discurso hexemónico, a conformación dunha realidade que reforce as relacións de poder. O mundo persistente apunta a varios dos asuntos que ameazan a imaxe que temos do mundo e procura facernos reflexionar sobre esa nova variante do exercicio do poder que consiste en seducir ao consumidor (xa non hai cidadáns) para que obedeza, crendo que é a súa vontade, e non unha forza externa, a que o conduce a asumir os estándares impostos.

Hai unha linguaxe intencionadamente próxima ás xeracións máis novas, aquelas que medraron inmersas nestes mundos virtuais e polo tanto son máis vulnerables á ubicuidade desta manipulación. É un presuposto discutible. En realidade, onde se confirma en maior medida esta vocación xeracional é na escolla do modelo de rebelión ante este estado de cousas: un individuo coa carauta de Anonymous cuxo principal referente é o discurso de Thoreau sobre a desobediencia civil. Cabe interrogarse sobre se este modelo, pacífico e conciliador, non forma parte desoutro discurso que oculta a verdadeira magnitude das contradicións sociais xeradas polo sistema.

En todo caso, hai coherencia entre esta escolla e a natureza dun proxecto que ten como obxectivo poñer en contacto estudantes de tres escolas de Arte Dramática de Galiza e Portugal. En certo sentido, o produto final é o resultado dun intercambio no que as afinidades afloran e serven de punto de partida para un espectáculo.

O problema é que a trama que vehicula estas inquietudes non acaba de decidirse por narralas dunha forma tan visual como o mundo que pretende reflectir. A historia comeza a ser exposta por un narrador e, a partir de aí, establécese un rexistro no que é máis o que se nos conta que o que realmente vemos. O texto de Epelde permanece impasible ante os acontecementos: non nos conduce cara a ningunha emoción, por máis que manexa material suficiente para explorar moitas. Poderiamos dicir que permanece na virtualidade con respecto á materia que trata.

A dirección de Tito Asorey logra subliñar algúns dos puntos de interese da historia que nos aluden directamente: a obsesión pola creación dunha imaxe retocada de nós mesmos que mellore a nosa proxección pública ou a falta de intensidade dunha existencia vivida de forma vicaria. Mais o divorcio entre o argumento e os personaxes non permite que esas cuestións se desenvolvan coa plenitude que merecen.

O relato sostense pola actualidade dos seus contidos –aínda que todos sexamos conscientes de que o sistema nunca se preocupará por nós. Tal vez por iso o público da estrea decidiu poñerse de parte da obra, dos actores e da dirección e aplaudiu insistentemente o traballo de todos eles.

 

Mundo persistente de Fernando Epelde
Dirección: Tito Asorey
Elenco: Germán Álvarez (ESAD), João Cachola (ESTC), Marta Dias (ESMAE), Hugo Olim (ESMAE), Tamara Barja (ESAD), Vicente Wallenstein (ESTC), coa participación de Miguel Costa (ESMAE)
Iluminación: José Manuel Faro (ESAD)
Escenografía: Miguel Costa (ESMAE)
Vestiario: Sofía Rodrigues (ESTC)

Estrea no Salón Teatro, Compostela, 1 de xuño de 2016.

 

 

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos