Crítica

Up2Down

A maxia da forma

| Laura Porto |

 

 

Arredor do día mundial da danza adoitan programarse nos circuítos convencionais espectáculos que a inclúen. Por sorte, porque podemos gozar deles, e por desgraza, porque non sempre é sinxelo atopalos programados noutras épocas nesta clase de espazos. Grazas a este fenómeno que, por suposto, acontece noutros xéneros, puidemos asistir no auditorio municipal de Vigo ao espectáculo Up2Down, da compañía TrasPediante.

A peza, baseada no xogo e alternancia de estatus entre dúas mulleres, defínese como danza circo e desconcerta que no inicio, nada máis abrir o pano, preséntase coma moito máis ca iso, cun momento dunha carga estética e mesmo poética que resulta cativadora. Unha liña de luz lixeiramente elevada do chan é percorrida polas plantas duns pés descalzos dun xeito sinxelo e delicado que nos leva a evocarnos a nós mesmas coma o suxeito que camiña sobre un fío de arame.

O fío de arame, o de verdade, que dará corpo á peza, aparece a continuación xunto coas intérpretes. Unha delas traballa en clave de clown, é a que ten o estatus baixo. Arriba temos á equilibrista, aérea e divina, que a clown admira e remeda, e cuxo estatus xoga a roubar. Durante o seu xogo de niveis aparecen por veces imaxes suxerentes: un verme, unha crisálida, unha bolboreta… E a interacción das actrices catapúltaas constantemente a personaxes de diferente índole: nai e filla, mestra e aprendiz ou diva e aspirante (coma una sorte de All about Eve para todos os públicos), todos personaxes complementarios e separados por un abismo de estatus. Preguntámonos neste punto se esta diversidade de papeis que se desprenden da actuación é algo intencionado ou pola contra se debe tal vez a unha pequena eiva, se se lle pode chamar eiva, que adoitan ter moitos espectáculos de novo circo nos que se ve a intención de atopar un fío condutor para os números sen que ese fío condutor chegue a quedar totalmente claro. De calquera xeito non é algo que neste caso resulte molesto, senón sinxelamente un xogo máis, diferentes estacións polas que pasar neste xogo de alturas.

O traballo amosa a complexidade da sinxeleza en moitos sentidos. Na cor, por exemplo, o uso é icónico e, como no resto de elementos, sinxelo mais efectivo. Basean a súa estética no branco e no negro, usando o vermello para os obxectos clave. Tamén na luz hai algúns tonos azuis, mais a paleta é reducida. Menos é máis. Esa é a lección que, guste ou non, ten que aprender quen se adique ás artes escénicas en Galiza. As compañías do noso sector carecen de recursos económicos para traballar con maior “grandeza” e neste panorama, para gañar, hai que ser quen de sacar o máximo dos recursos máis ínfimos, practicando o teatro pobre sen sabelo. Mais na pobreza hai resistencia e resiliencia, e neste espectáculo concreto podemos ver realmente o traballo do enxeño con pouco máis que o mínimo posible convertíndose nun altísimo castelo de naipes, extremadamente belo pola súa alta fraxilidade.

 

Up2Down de TrasPediante
Intérpretes: Marta Alonso e Paula Quintas
Creación colectiva dirixida por: Arturo Cobas
Asistencia de dirección e dramaturxia: Natalia Outeiro e Kirenia C. Martínez
Coreografía: Marta Alonso e Paula Quintas
Música orixinal: María Mendoza Iluminación: Javier Quintana Vestuario: Fanny Bello Produción: Distribución: Pistacatro

Auditorio Municipal de Vigo, 28 de abril de 2017.

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos