Actualidade

Mensaxe Internacional do Día Mundial do Teatro 2019

PUBLICIDADE

O Instituto Internacional do Teatro (International Theatre Institute ITI) dá a coñecer a Mensaxe do Día Mundial do Teatro correspondente a 2019, cux autor é o director de escena, dramaturgo, educador teatral e profesor cubano Carlos Celdrán.

 

Antes do acordar no teatro, os meus mestres xa estaban alí. Construíran as súas casas e as súas poéticas sobre os restos das súas propias vidas. Moitos deles non son coñecidos ou apenas se lles lembra: traballaron dende o silencio, dende a humildade dos seus salóns de ensaio e das súas salas cheas de espectadores e, lentamente, tras anos de traballo e logros extraordinarios, foron deixando o seu sitio e desapareceron. Cando entendín que o meu oficio e o meu destino persoal sería seguir os seus pasos, entendín tamén que herdaba deles esa tradición esgazadora e única de vivir o presente sen outra expectativa que acadar a transparencia dun momento irrepetible. Un momento de encontro co outro na escuridade dun teatro, sen máis protección que a verdade dun aceno, dunha palabra reveladora.

O meu país teatral son eses momentos de encontro cos espectadores que chegan noite a noite á nosa sala, dende os recantos máis disímiles da miña cidade, para acompañarnos e compartir unhas horas, uns minutos. Con eses momentos únicos constrúo a miña vida, deixo de ser eu, de sufrir por min mesmo e renazo e entendo o significado do oficio de facer teatro: vivir instantes de pura verdade efémera, onde sabemos que o que dicimos e facemos, alí, baixo a luz da escena, é certo e reflictea o máis fondo e o máis persoal de nós. O meu país teatral, o meu e o dos meus actores, é un país tecido por eses momentos onde deixamos atrás as máscaras, a retórica, o medo a ser quen somos, e onde nos damos as mans na escuridade.

A tradición do teatro é horizontal. Non hai quen poida afirmar que o teatro está nalgún centro do mundo, nalgunha cidade ou edificio privilexiado. O teatro, como eu o recibín, esténdese por unha xeografía invisible que mestura as vidas de quen o fai e a artesanía teatral nun mesmo xesto unificador. Todos os mestres de teatro morren cos seus momentos de lucidez e de beleza irrepetibles, todos desaparecen do mesmo xeito sen deixar outra transcendencia que os ampare e que os faga ilustres. Os mestres de teatro sábeno, non vale ningún recoñecemento ante esta certeza que é a raíz do noso traballo: crear momentos de verdade, de ambigüidade, de forza, de liberdade na meirande das precariedades. Non sobrevivirán deles senón datos ou rexistros dos seus traballos en vídeos e fotos que recollerán só unha pálida idea do que fixeron. Pero sempre faltará neses rexistros a resposta silenciosa do público que entende nun instante que o que alí pasa non pode ser traducido nin atopado fóra, que a verdade que alí comparte é unha experiencia de vida, por segundos máis diáfana que a vida mesma.

Cando entendín que o teatro era un país en si mesmo, un gran territorio que abrangue o mundo enteiro, naceu en min unha decisión que tamén é unha liberdade: non tes que te afastar nin moverte de onde te atopas, non tes que correr nin desprazarte. Alí onde existes está o público. Alí están os compañeiros que necesitas ao teu carón. Alá, fóra da túa casa, tes toda a realidade diaria, opaca e impenetrable. Traballas daquela dende esa inmobilidade aparente para construír a meirande das viaxes, para repetir a Odisea, a viaxe dos argonautas: es un viaxeiro inmóbil que non para de acelerar a densidade e a rixidez do teu mundo real. A túa viaxe é cara ao intre, cara ao momento, cara ao encontro irrepetible fronte aos teus semellantes. A túa viaxe é cara a eles, cara ao seu corazón, cara á súa subjxecividade. Viaxas por dentro deles, das súas emocións, das súas lembranzas que espertas e mobilizas. A túa viaxe é vertixinosa e ninguén pode medila nin calala. Tampouco ninguén poderá recoñecela na súa xusta medida, é unha viaxe a través do imaxinario da túa xente, unha semente que se cultiva na máis remota das terras: a conciencia cívica, ética e humana dos teus espectadores. Por iso, non me movo, continúo na miña casa, entre os meus achegados, en aparente quietude, traballando día e noite, porque teño o segredo da velocidade.

 

Carlos Celdrán

 

 

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Relacionado

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos