No confín de… Olga Cameselle

Olga Cameselle
Artista efémera: intérprete escénica, coreógrafa e directora de movemento escénico. Olga Cameselle forma, xunto a Alfredo Rodríguez, a compañía Producións Artísticas e xestionan o espazo de encontro, formación, investigación e fomento das artes performativas A Artística en Vigo. | Foto: Afonso Ouran |

 

O libro que tes sobre a mesa de noite.

A mesa de noite non me parece un bo lugar para un libro. Para ler prefiro a luz diúrna, por necesidade ocular e por pracer. Neste confinamento ando un pouco escasa de tempo para o lecer e as lecturas céntranse maioritariamente en documentacións-ensaios e revisións de materiais, tanto para a segunda parte da charla que estou rematando sobre a historia da danza contemporánea, como material na marmita de cara a futuro traballo. O libro que teño pendente, agardo que en pouco entre nel, é Tantos anos de silencio de Francisco Castro. Polo que se ve imos ter tempo para isto e máis.

A túa banda sonora destes días.

Principalmente o silencio, que aquí en Vigo é absolutamente unha novidade. Como o é a banda sonora proposta pola veciñanza a partir das 20:00. Na miña tranquilidade auditiva adoito viaxar na intimidade, por momentos desde Alice Coltrane a Hildegarda de Bigen ou Corelli, pasando por The Incredible String Band ou Anoushka Shankar ao mundo fado, por exemplo. Depende da cor do día.

O último filme que te impresionou.

Unha delas (non vou moito ao cinema) foi Babel de Alejandro González Iñárritu. Quen a coñece pode imaxinar a razón. Se alguén non a coñece que probe vela na virtualidade que se nos facilita nestes intres.

A obra de arte na que te perderías agora.

Nestes momentos en calquera lenzo de William Turner, un dos meus artistas plásticos aditivos. É o primeiro que me vén, aínda que seguramente votaría á obra de René Magritte ou Bill Viola, entre outros e outras artistas das artes plásticas. Se preciso axitarme, escollería a Louise Bourgeois ou aos simbolistas. Diletante tolemia. Claro queda que nesta “eu” que veño sendo agora o visual gaña.

A peza que che gustaría dar forma.

Estou precisamente argallando en presente continuo, así pois xa veremos que sae.

Unha figura histórica coa que compartir unha caña.

Non entendo moi ben o da “figura histórica”. Neste momento o meu imaxinario en canto a “figuras históricas” non ten moito interese ou lle fai falta auténtica significación como “figura”. De calquera xeito, posta a imaxinar, encantaríame escoitar, falar, preguntar, saborear, e compartir unha copa de viño con Trisha Brown, Alan Watts ou Joseph Campbell, por exemplo. Vese ben que o da unicidade non me vai moito.

Se non foses artista efémera, serías…

Ser, son e sería a mesma con toda probabilidade. Un ser humano, muller. Mais se non me adicase ás artes efémeras performativas seguramente estaría encamiñada á antropoloxía ou mesmo á arqueoloxía ou, noutro punto diferente, ás artes marciais. Tería unha maior posibilidade algún retiro segrar, dedicándome á horticultura. Este é un pensamento de confín, evidentemente. Estoulle collendo gusto a isto de estar fisicamente afastada ata o de agora. Quen sabe se de estenderse esta situación más aló no tempo (que así parece) seguirá o devandito gusto manifestándose igual. Nin idea.

Avatar

Máis sobre Ernesto Is

É dramaturgo, narrador oral e docente. Premio Abrente (ex aequo) con 'Fendas' e Premio Rafael Dieste con 'Despois das ondas'. Foi seleccionado polo INAEM no Programa Dramaturgias Actuales ('El hombre que soñaba con elefantes en las estrellas'), no grupo de escrita teatral DramaturXA do CDG ('Onde veñen morrer as baleas') e na bolsa Nuevas Dramaturgias de Euskadi ('Canciones amarillas para flores tristes'). Cofundador da compañía Feira do Leste, coa que estreou 'Exilio das moscas' e 'Tras Tannhäuser' (axudas á Creación Joven do INJUVE). Membro do consello de redacción da erregueté-Revista Galega de Teatro, colabora tamén coa Revista Grial e A Movida de Vigo.

Deixar un comentario