Crítica

Dúas donas que bailan

Espello das inclemencias

| Manuel Xestoso |

 

A vella teoría de Stendhal sobre a arte como espello da realidade ten aínda moito que dicir. Especialmente cando a realidade se degrada a mans duns medios de comunicación que non dan conta dos dramas persoais que se agochan tras as cifras. Neses casos, a lectura duns vellos tebeos –ou cómics– que nos devolven á infancia, poden debuxar unha imaxe máis fiel das desesperanzas ocultas e das calamidades cotiás que asexan á volta da primeira páxina.

Á sombra dos pisos de alugueiro “de renda antiga” existen propietarios que deixan que as paredes se esfarelen a ver se na caída levan por diante inquilinos pouco rendibles; fillos que prefiren deixar as molestias dos pais envellecidos nas mans de residencias moi afastadas de calquera cousa que se pareza á humanidade; traxedias íntimas que non coñecen os veciños, pendentes cada un deles (de nós) das súas pequenas leiras emocionais. A obra de Benet i Jordet abunda neses asuntos que etiquetamos como sociais sen esquecer que se manexan, polo lado máis amargo, dende as forzas e as debilidades de cada individuo.

Teatro do Atlántico intérnase en Dúas donas que bailan asumindo o que de melodramático ten a trama, mais mantendo o realismo do argumento, tendendo pontes cun mundo que está do outro lado do patio de butacas. A peza mantense grazas a un tenso duelo entre as dúas actrices, construído a base de diálogos sobrios e silencios. E María Barcala e María Ángeles Iglesias afinan os seus rexistros para que o equilibrio non se perda, para que a comedia e a traxedia operen na medida xusta que a materia esixe, e para que a acción avance sen máis sobresaltos que os necesarios. Ambas preservan a mestura exacta de fatalismo e confianza que define as súas personaxes.

Son dúas personaxes vulnerables, desvalidas, un pouco como somos todos ante as inclemencias da existencia. E a cerna do drama está en explicar como, dende a diferenza, son capaces de achegarse a unha á outra. Sen subliñar a circunstancia terrible que as une, sen perder de vista que o teatro tamén ofrece a oportunidade da xustiza poética.

E sabemos que a xustiza poética non abonda, ou que se dá menos na realidade que sobre as táboas dos escenarios. Mais hai un teatro que segue tentando que a devastación de tantas vidas sirva, cando menos, para explicarnos onde estamos.

 

Dúas donas que bailan, de Josep M.Benet i Jornet.

Compañía: Teatro do Atlántico.
Dirección: Xulio Lago.
Elenco: María Barcala e María Ángeles Iglesias.
Tradución: Aleixandre Lago
Espacio escénico: Antonio F. Simón
Vestiario: Susa Porto
Deseño de Iluminación: Xúlio Lago/Antonio F. Simón
Fotografía/deseño cartel/grafismo: Tino Viz/Margen
Técnicos de Escena: RTA
Directora Axudante: Esther Carrodeguas

Mostra Internacional de Teatro de Cangas. Auditorio do Concello. 16 de xullo de 2020.

 

Este artigo foi previamente publicado no Faro de Vigo de 18-07-2020.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos