Crítica

Cariño

‘Cariño’, de VAIEMBORA. Imaxe de Alberte Bello.

A danza do bisonte

Cariño é o primeiro espectáculo de Vaiembora, unha nova compañía que xorde na ESAD de Galicia e que ten toda a pinta de quedarse durante uns anos no panorama teatral galego.

Durante pouco máis dunha hora, Grial Montes defende vitoriosa un monólogo sobre a violencia de xénero que está baseado nun relato de Montse Fajardo. A actriz encarna a voz de Sara, unha vítima do bullying e do control da súa parella, empregando o relato como fío condutor e camiñando pola delgada liña do posdramático.

Grial arrástrase polo chan de terra, baila, transita entre a luz e as sombras, xoga co equilibro, ri e chora. Sentada no chan, fronte ao público, ábrese ao drama dunha Sara que conseguiu fuxir dos seus males grazas á danza. Como a Sara da historia, Grial tece unha comparativa cunha relación tóxica do seu pasado nun efecto espello que remata por encoller ao público.

A dirección e dramaturxia de Diego Chamizo apunta o camiño polo que quere transitar a peza e non sempre o consegue. Ao meu modo de ver, a obra adoece nalgúns momentos de maior ritmo e definición que xere contraste entre escenas, principalmente, no xogo de traballo físico e de danza. As distintas coreografías que compoñen Cariño, pese a súa beleza, non se levan ao máximo e non rematan por chegar ao seu clímax. A proposta entra nunha enerxía constante, ás veces un pouco etérea, que non axuda a que a interpretación se poida beneficiar do estado físico que o propio traballo de movemento xera na respiración e tamén na emoción. Por que non apoiarse na extenuación física que xera a danza para chegar á emoción que ás veces ten que forzar a actriz?

Estes son pequenos matices que deben apuntalar dende a dirección e que non desmerecen a proposta, que é fermosa e sinxela. Compre destacar momentos que achegan o público a unha realidade máis recoñecible, como son o repaso ás letras das cancións de Teresa Rabal. Composicións musicais da infancia da xeración dos 70 e 80 repleta de tópicos machistas. É unha mágoa que non se afonde moito máis neste momento de osixenación pop, porque foi realmente marabilloso. Especialmente interesante é a danza do bisonte, unha imaxe empoderada da muller na que Grial baila cunha máscara étnica de forza simbolista.

O espazo escénico e a iluminación crean unha realidade plástica moi atada ao terreal. A terra, as árbores secas, o fume e a iluminación con luz rasante, compoñen un cadro pictórico de natureza morta. Semella un bodegón ou unha paisaxe erma de intranquilidade, pero tamén unha sorte de terrario onde a propia Sara-Grial-réptil non pode fuxir.

Desfrutei moito desta peza e aledeime de ver nacer unha compañía de xente nova que ten moitas cousas que contar. Porque en Cariño hai frío e calor, febleza e fortaleza, humor e drama, inocencia e ansias de comerse o mundo. Auguro que Cariño evolucionará e chegará a máis. A xente que conforma Vaiembora ten aínda moito que dicir no panorama teatral galego, veñen cheos de humildade, algo moi gustoso neste mundo de egos e malas miradas.

Ficha artística

Cariño, Cía. Vaiembora

Texto orixinal: Montse Fajardo

Dramaturxia e dirección: Diego Chamizo

Interpretación: Grial Montes

Escenografía: Carmen Casal e María Torres

Iluminación: Violeta Martínez

Vestiario e deseño gráfico: David Vila

Coreografía e asistencia de interpretación: Sofía Rodal

Caracterización e asistencia de vestiario: Alberte Bello

Produción: Vaiembora e Centro Dramático Galego

Sala Ártika de Vigo, 20 de novembro de 2021.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!