in

Da danza ás ‘Constantes do porvir’

Constantes do porvir
'Constantes do porvir' de Félix Fernández.

Este sábado 14 de maio de 2022, en vez de ver o show masivo de Eurovisión, vin a cantando Wonderful Life en estilo Karaoke, o tema icónico de Black de mediados dos oitenta. Foi na performance titulada Constantes do porvir, coa que Félix pechaba o Festival Primavera do TRC Danza da Coruña.

Antes, dentro da “Programación expandida” tivemos unha conversa sobre publicar danza.

Na Coruña había 28 graos de temperatura, sol radiante e previsión de tormentas. No estábase ben, fóra do ruído das rúas e do baño de multitudes. Ao cerebro e ao sistema nervioso séntanlle ben estes retiros que, ás veces, nos procuran algúns teatros. Sobre todo cando non están atestados de xente atraída por produtos á moda, protagonizados por algunha figura famosa.

PUBLICIDADE

A danza, evidentemente, igual ca o teatro, non se publica. Son artes vivas que se fan e se experimentan. Tampouco se publica o cinema, nin a pintura, nin a escultura, etc., se consideramos publicación o libro, a revista, o catálogo ou calquera outra forma de edición, en papel ou dixital. Publícanse palabras, imaxes, esquemas, debuxos… E son necesarias, no caso das artes vivas, porque deixan testemuño dese facer e desa experiencia artística. Un testemuño útil para (re)pensar o facer e incluso para melloralo. Un testemuño necesario, non só no seu despregue de análises, reflexións e perspectivas sobre o obxecto artístico, senón tamén polo seu valor como arquivo, como memoria, como relato. Unha achega para as novas xeracións que poidan sentir a necesidade de querer coñecer que é o que se fixo antes. Porque as artes escénicas, alén do fenómeno evanescente, tamén son unha profesión, e teñen unha dimensión artesanal. Para o oficio os modelos e os referentes son fundamentais, abren camiños e cada ecosistema cultural necesita ter os seus, alén dos globais. Por iso é tan importante que se escriba sobre danza, sobre teatro, sobre circo, sobre calquera modalidade escénica ou sobre calquera experiencia artística que as hibride. Por iso é importante a História da Dança Contemporânea na Galiza (Através Editora, 2021) ou os esforzos da erregueté | Revista Galega de Teatro por recoller o que acontece nos nosos escenarios.

O TRC Danza, coa súa programación expandida a outras actividades, conversas, prácticas concentradas, e coa publicación dos seus “Pre-textos”, xera arte e coñecemento. Un tesouro para quen non se conforme só con entreterse e pasar un bo momento.

Xa non se trata de que a tecnoloxía estea ao noso servizo para facilitar ou mellorar a nosa existencia, senón que, en moitos casos, estanos a escravizar e somos nós quen temos que estar ao seu servizo.

PUBLICIDADE

O texto que se proxecta no fondo do escenario é explícito respecto a estes desacougos. Alén disto o espectáculo apóiase moito no ambiente sonoro e visual, con momentos de efecto psicodélico ou calidoscópico. A electrónica e o techno son o contexto e a base, igual que as imaxes artificiais proxectadas en todo o fondo do escenario, con progresións belas como a da pedra flotante que muda en cerebro, despois en sol ígneo, despois en caveira e, noutro momento, en verde mazá.

Non obstante, na miña opinión, o movemento e a dicción fican no clixé da robótica e da maquinalización, igual que moitos vídeos que lembran eses fondos de pantalla de calquera computador, algo que eu asocio cunha idea demasiado estandarizada, gastada e até conservadora, no estético, respecto a estes temas. A voz ecualizada e deformada imitando unha máquina, así como o clixé da xeometría e das liñas, no vídeo e na coreografía, incluso no vestiario, fican no previsible cun aquel naif. Unha naiveté e unha sinxeleza moi marcadas cando fica no medio do escenario a cantar, como nun Karaoke, Wonderful Life. Quizais esta sexa a maneira coa que Félix quere relativizar e desactivar a posible queixa e diluír mensaxes. Non o sei. En todo caso, a derradeira secuencia xogando con mini-drons voadores e luminosos, acaba por deixarnos ese sabor doce no que o lúdico parece anular distopías e insuflar azos.

PUBLICIDADE
PUBLICIDADE
Afonso Becerra

Afonso Becerra

Director da erregueté | Revista Galega de Teatro. Pertence ao seu Consello de Redacción desde o 2006. Doutor en Artes Escénicas pola Universitat Autònoma de Barcelona. Titulado Superior en Dirección escénica e dramaturxia polo Institut del Teatre de Barcelona. Titulado en Interpretación polo ITAE de Asturies. Dramaturgo e director de escena. Exerce a docencia en dramaturxia e escrita dramática na ESAD de Galiza desde o ano 2005. É colaborador, entre outras publicacións, de revistas de cultura e artes performativas como 'ARTEZBLAI', 'Primer Acto', 'Danza en escena', 'Tempos Novos'. Entre setembro de 2019 e xuño de 2021 foi colaborador especialista en artes escénicas da CRTVG, no programa 'ZIGZAG' da TVG.
Premio Álvaro Cunqueiro da Xunta de Galicia en 2001. Premio María Casares á Mellor Adaptación teatral en 2016. Premio de Honra do Festival de Teatro Galego, FETEGA, do Carballiño (Ourense) en 2020. Mención Honrosa no Premio Internacional de Xornalismo Carlos Porto 2019 do Festival de Almada (Portugal, 2020).

Deixa unha resposta

Avatar

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

GIPHY App Key not set. Please check settings

    Melania Cruz en Continente María

    Melania Cruz e Tito Asorey estrean ‘Continente María’ sobre a vida de María Casares

    Marrafa de Colectivo Glovo

    Colectivo Glovo, galardoado no festival italiano CORPO MOBILE