in

3240

Into my (Hands) Arms

3240 de DeuVe. Foto de Óscar Lourés.

“And I believe in love
And I know that you do too
And I believe in some kind of path
That we can walk down, me and you”
Into my Arms, Nick Cave and the Bad Seeds

Déborah Vukušić estrea o seu segundo traballo para os escenarios no Auditorio do Concello de Vigo, logo daquela Guerra de identidade de 2019 onde coñecemos a esta actriz ourensá de ascendencia croata.

Como entón, Vukušić traballa con material propio para compoñer un espectáculo que fala da fraxilidade. Se en Guerra de identidade atopabamos a unha filla na procura dun pai ausente, en 3240 atopamos a unha muller na procura da fantasía do amor.

Publicidade

Como entón, a actriz é tamén a dramaturga da peza, construída a partir dunha experiencia vivida en primeira persoa. 3240 é unha historia de amor e decepción, de ilusión adolescente e desengano, coa que se aproveita para propoñer unha reflexión sobre a nosa necesidade de amor e recoñecemento, así como das persoas que aproveitan esta circunstancia para facer cartos e as estafas cibernéticas.

Contada en clave de comedia en aires de rock, 3240 comeza cunha declaración de amor a Nick Cave, “rockeiro” lendario e solista dos Bad Seeds. Esta presentación, que acontece directamente no patio de butacas conecta coa mensaxe de universalidade da peza: o que a ela lle aconteceu pode acontecernos a todxs nós, non estamos tan lonxe de caer nas redes dunha estafa.

Así, temos a unha rapaza simpática e animosa, unha actriz que loita pola supervivencia nun mundo hostil, coa que todxs podemos simpatizar, que desenvolve a súa fantasía amorosa no que podería ser o seu cuarto, cheo de obxectos que a definen: unha cadeira, unha manta, un portátil, moreas de libros, unha botella de viño e discos de Nick Cave. Un espazo escénico que se prolonga grazas ás proxeccións do fondo, inspiradas nos vídeos de Nick Cave e na trapecista do filme O ceo sobre Berlín, de Wim Wenders, e na que a nosa protagonista descubriu o seu ídolo.

Ese espazo visual, creado por José Ramón Bas, achéganos un lugar cheo de poesía con acentos góticos, moi suxestivo, que contrasta coa aparencia divertida e enérxica da actriz no escenario. Un espazo, ademais, que se expande a través do diálogo con voces en off e nas cales podemos atopar tanto o contraste da realidade (as voces de amigxs que rebaten a fantasía de Vukušić) como o alimento para a fantasía, a través da voz do propio (?) Nick Cave, posto nesta ocasión na gorxa de Tito Asorey.

Os contrastes aparecen tamén no propio código da peza, que mestura elementos de verosimilitude con espazos máis performativos e posdramáticos, ben sexa a través da interpretación en vivo de certos temas que lembran os propios de Cave (obra de Jesús Manuel Tejada), ben sexa con instantes onde a expresión corporal leva a batuta.

A peza vai gañando en comicidade segundo vai avanzando e o ritmo é máis trepidante, achegándonos cara ao final da peza e á revelación da gran pregunta da trama: está ou non a falar co Nick Cave real?

Dirixida por Cristina Moreira, o peso do conxunto recae sobre os ombreiros de Vukušić, quen malia estar arroupada é a que desenvolve en escena toda a acción, sobresaíndo a súa capacidade de conexión coa platea e a veracidade que lle imprime á narración, un monólogo que non por coñecido é menos complexo.

Non era indiferente esta simpatía ao patio de butacas, onde estaban moitxs dxs amigxs e colaboradorxs de Déborah e da peza. Comento isto, tamén, porque este proxecto desenvolveuse, entre outros apoios, grazas á colaboración de moita xente desinteresada a través dunha plataforma de micro mecenado, algo que vai sendo cada vez máis habitual nos novos proxectos culturais, como un xeito de autofinanciamento fóra das institucións.

Publicidade
Publicidade
Publicidade

3240, Déborah Vukušić

Interpretación e Dramaturxia: Déborah Vukušić

Dirección: Cristina Moreira

Espazo sonoro: Jesús Andrés Tejada

Iluminación: Javier Quintana

Escenografía visual: José Ramón Bas

Vestiario: Jandro Villa

Asesoramento coreográfico: Marta Alonso Tejada

Produción: Grial Montes

Coas colaboracións de: Antea Rodríguez, Monti Castiñeiras, Marielvy Martínez, Cecilia Vázquez, Humy Donado e Tito Asorey

 

Auditorio do Concello, Vigo. 10 de febreiro de 2023.

Avatar

Iván Fernández

Actor, director, dramaturgo e profesor de teatro. Graduado en Arte Dramática pola ESAD de Galicia, na especialidade de Dirección de Escena. O meu eido profesional abrengue o teatro en moi diversos aspectos, dende a docencia con menores e adultos ao campo terapéutico, atopando o teatro como un lugar onde mellor coñecerse a unhe mesme. Dende este aspecto, creo os obradoiros de Teatro Emocional en 2013 ou comezo a colaborar con impresións e crónicas sobre espectáculos na Erregueté, O Galiñeiro, Praza Pública ou a TVG, no programa "Zig Zag Diario".

Deixa unha resposta

Avatar

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Hamelin de Redrum Foto: Vanessa Rabade

Redrum sobe a escena os abusos infantís no espectáculo ‘Hamelin’ de Juan Mayorga

'Pussy Cake. Your Hands Over Me' de Matarile. Foto Rubén Vilanova.

Dramaturxia, proceso, concepto e ‘Pussy Cake’