Que o mundo non faga de ti unha mala persoa.
Só quero escribir este artigo na mesa do bar, cunha cervexa ben fría na man e rodeado de compañeiros e amigos. Só quero ir preguntándolles a cada un como están e escoitar as historias que teñen que contar.
Quero que na mesa haxa copas baleiras, restos de comida, algunha cousa pegañenta na madeira e un montón de ruído de moita xente falando á vez. Ser un pouco molestos e que nos miren de esguello.
Quero saber que plans teñen os demais para o verán. Que digan que o que se decida non pode quedar nunha idea de bar e que sexa verdade.
Entre todo o caos, quero que imaxinemos que o futuro é posible porque xa non ten forma de furacán, que o presente está perfecto e que o pasado importa o xusto.
Quero que cantemos cancións de hai vinte anos e saber regular algunhas estrofas.
Quero que todo pareza o final dunha película de Nadal dos noventa e que soe Can’t take my eyes off you e ter dez razóns para amar anotadas nunha lista.
Quero pensar que o ano foi longo só para chegar aquí.
Quero mirar cara atrás sen lamentar o que non foi e os plans que non saíron.
Quero pensar que xa ninguén volve a casa completamente só logo dunha función. Agora, por fin, o teatro é tamén algo así como unha familia.
Quero que os erros se poidan falar e que ninguén sexa o único responsable de nada.
Quero que o quixotesco sexa o día a día, que polas noites haxa festa e durmamos tranquilos.
Quero que fagamos as nosas propias máscaras, que lle deamos forma á madeira e que pola radio sempre soe a mesma canción.
Que o vestiario non cheire demasiado mal, que cosamos os pantalóns e que as capas sempre sexan difíciles de levar.
Quero que nunca máis apareza alguén só para facer a función, ou que desprece un bolo por non ser nunha gran cidade, ou nun gran teatro ou para pouca xente.
Quero que cheguen á nosa mesa algúns amigos máis e que suba a música nun “rif” repetitivo e acumulativo, que se pida outra ronda e rock and roll!
Quero que nos saquen unha foto en branco e negro e que logo a penduren da parede do bar cunhas letras escritas abaixo e que digan: “aquí pasou isto”.
Quería que o teatro fora isto ou nada.
E sabedes que?
Foi.
Son os anos bos.
Que o mundo non faga de ti unha mala persoa.
- Súper obxectivo: esa mesa - 29/12/2025
- Cando era El Zorro - 30/11/2025
- As IAs non coñecen as estacións - 26/10/2025
