Os últimos artigos de...

Obxectos

Os pequenos obxectos deste mundo

Dende pequeno teño a mira desviada do foco de atención. Para os adultos era un despistado e supoño que podía parecer un pouco frustrante, pero a min paréceme divertido, e involuntariamente rebelde, observar en dirección contraria. Certamente, agora de adulto, xa o tema é menos involuntario pero non todo o rebelde que me gustaría. Todos somos conservadores ata certo punto, aceptémolo. Pero co afán de selo un pouco menos, quero falar e descubrir o mundo dos obxectos pequenos que envolven as artes escénicas.

Dramaturxia de verán

Fantasía para unha dramaturxia de verán

O certo é que eu escribo para satisfacer as miñas fantasías. E, claro, un dos grandes atractivos de colocar palabras nunha páxina en branco é que todo ten cabida.

Hai algo erótico na viaxe da construción dun texto, nese furgar no interior e rebuscar momentos reais, irreais ou improbables. Na elaboración dun conxunto de accións, na procura das palabras precisas, na mensaxe, no destino. Eu escribo para satisfacer o que nunca me sucedeu. Non falo dunha escrita terapéutica, pero si dunha escritura resolvedora das tramas que a vida deixa no aire. Ese é o meu punto de partida, e logo vén todo o resto.

Inocente

Cando o teatro é inocente

Cando o teatro é inocente recupérase algo da súa esencia. Libre de artificios, complexidades narrativas e escénicas, o feito teatral depúrase de maneira natural e a experiencia de asistir a un evento escénico gaña no fermoso. Hai que distinguir o fermoso e o feo. A filosofía conecta co teatro na consideración capitalista que se lle fai: son cousas inútiles. Por iso a min me encaixan tan ben xuntas. Igual ca poesía. A beleza é un concepto complexo. Porque está unido coa idea de ben, pero é facilmente pervertible cando a beleza só é estética e non garda nada no seu interior. Por iso penso que o fermoso é unha forza interna e non precisa evidenciarse.

Complexos

Vivimos momentos moi complexos

Non existe un período da historia do ser humano que non fora complexo, perigoso, inxusto ou violento. Estes adxectivos están presentes todo o tempo, en todos os lugares. Soamente varía a forma na que se manifestan. Son moitas as realidades que comparten tempo pero non lugar. Non se pode, nin se deben comparar, todas as inxustizas son igual de inxustas.

Casas

As casas dos do teatro

Os almacéns teatrales teñen unhas normas de uso singulares. Non todo vale e calquera cousa fora de lugar pode alterar o delicado equilibrio, o ecosistema, o status quo do devandito espazo. As cousas nese lugar clasifícanse de moitas maneiras. Os trastes pesados ao fondo, os focos naquela esquina, os obxectos delicados no armariño ese que ten cen mil anos, o ‘poliespán’ ao fondo xunto ás arañas, os útiles de hai dez anos que non se usarán xamais pero non se poden tirar por se as moscas, nese caixón; e así infinitamente.

Por entreter tampouco pasa nada

Son momentos complicados para evadirse da realidade con elegancia e intelixencia. Co paso do tempo, o entretemento foi sufrindo unha longa e constante caída nos infernos da intelectualidade. Agora está feo entreter. Está mal visto. É de mediocres. De covardes. É, a fin de contas, a saída fácil. Pois, enerxicamente, protesto.

Teatro-teatro

O teatro-teatro

Require o teatro-teatro un número superior de observadores para ser considerado como tal? Pode evolucionar? Pode chegar a ser Teatro con maiúsculas? Un teatro ultra-observado que se converte en algo máis. Deixa atrás a fase substantiva e adéntrase no campo superior dos nomes propios.

Paseos polo escenario

Unha cousa que me gusta moito facer antes de actuar é dar un paseo polo escenario, mirar as táboas e imaxinar que clase de cousas puideron ocorrer alí. Supoño que a historia dos sitios queda reflectida en lugares así.

O artista inauténtico non pensa no porqué Pablo Carrera Simón

O artista inauténtico non pensa no porqué

O teatro autoriza unha relación co sentido-sensación que a razón non comprende. A razón, que son palabras, non chega a esa habitación. E eu, que son dramaturgo, estou escribindo isto porque a dramaturxia non é unicamente unha sucesión de sílabas, a ver se o imos pillando. A dramaturxia organiza as sensacións do feito teatral. Recolle e sitúa todo o que significa, todo o que comunica: o que é linguaxe. E xa dicía Derrida que non hai nada fora da linguaxe.

Recibe a túa na casa

Por 20 euros ao ano recibirás con artigos, reportaxes, textos teatrais...

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos