in

Doce uvas

Imaxe de Drew Jemmett
Imaxe de Drew Jemmett

Alguén ten en realidade idea dalgo?

Leva caendo auga dous meses case seguidos, dous meses de pouco sol, bastante humidade e moita manta. Tanta chuvia foi engurrando á xente e agora todo o mundo camiña máis teso e enfadado.

Pero a pregunta segue sendo a mesma, que sabemos?

Dous meses onde o que se podía ver pola fiestra era un gris aburrido, poucas luces e un xenocidio que amosa todas as nosas vergonzas (outra vez). Unha vez máis a realidade é tan terrorificamente sádica que calquera outra cousa se volve insignificante ao seu lado… É unha mágoa que a filosofía neste país se ensine tan mal, porque nos deixa ás persoas sen recursos para entender. E entender é, en definitiva, unha forma de ter esperanza. E supoño que dende aí poderíamos facer algo, pero, que?

Hai uns días tomaba un té cunha persoa a que quero moito mentres nos queixabamos, amargamente, sobre a trampa que supuxo para nós medrar nos 90 e levar unha hostia co cambio de século. Xa non temos corpo para soportar máis crises mundiais, burbullas especulativas e disparates capitalistas. Só queremos vivir con serenidade, con tranquilidade, como pode iso ser tan complicado?

O té estaba bo pero tiñamos algo de présa porque algo había que facer. Sempre hai algo que facer e, pola contra, estamos máis aburridos ca nunca. Facemos e facemos e facemos, pero pola noite seguimos co corpo mal, con feridas, ansiedade, pouco apetito e sono.

De verdade, alguén entende algo?


Publicidade

A miña xeración ten a idade que tiñan os nosos pais cando nacemos e non temos traballo, nin casa propia, nin a sensación de que iso vaia mellorar pronto. Temos plantas, algúns un gato, e os máis afortunados unha parede que separa a cociña do dormitorio. Todo o noso salario se vai en intentar ter unha vida propia que é, en realidade, unha pelexa silenciosa contra o país destruído que herdamos.

Pero insisto, e que? Ante todo isto, que? Que? QUE?

Eu non teño nin idea de que facer. Tiro para adiante mentres sigo sen atopar algo que me emocione sinceramente. E polo camiño intento entender algo porque se non, que teatro vou facer? Para quen? Por que?

Facer cousas por amor xa non me vale. E por diñeiro… tampouco foi nunca unha resposta que servise.

Igual vós si, igual vós entendedes o que está a pasar, e tendes unha resposta para cada cousa. Non sei se vos envexo ou se non vos soporto. Pero está claro que comecei este ano sen entender que sentido ten comer doce uvas a toda pastilla.

Pablo Carrera Simón

Pablo Carrera Simón

(Vigo, 1991) Master en Artes Escénicas polo Instituto de la Danza Alicia Alonso & URJC. Graduado en Interpretación Textual e Dramaturxia pola ESAD de Galicia. Dende o ano 2019 presenta o podcast Procastination e é un dos fundadores da Asociación Galega de Commedia dell'Arte. As palabras fante conservador ou revolucionario. E nesas andamos.

Deixa unha resposta

Avatar

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Imaxe cartel 'Non é unha canción' da Cía. Souvenir.

O Teatro Rosalía Castro acolle este venres 26 de xaneiro a estrea absoluta de ‘Non é unha canción’, da compañía Souvenir

Encontro Clásicas Desfeitas. Cidade da Cultura Rocío Cibes 24/01/24

O ciclo Clásicas Desfeitas renova o Hamlet de Cunqueiro facendo mestizaxe de teatro e videoxogos na Cidade da Cultura