Crítica

A casa do avó

Didactismo indignado

| Roi Vidal Ponte |

tanxarinaavó

 

Moitas veces teimamos en trazar fronteiras que non existen e que continuan sen estar claras por moito que calquemos. As fronteiras entre o que é infantil e o que é adulto son desas que xeneran debate e pataletas.

O espectáculo A casa do avó de Tanxarina preséntase como conto infantil ou para público familiar, pero unha mirada adulta podería ver nesta fermosa historia unha peza didáctica brechtiana. As partes que enfrontan o conflito están claras. Dunha banda tres malvados personaxes cuxos nomes conforman a palabra Ca-Pi-Tal, capital para entender a fábula. Da outra, Roberto, o neno protagonista, o seu avó vítima dun desafiuzamento e diversas compañeiras de aventura que o axudan na súa loita contra os malvados especuladores que o queren botar da casa.

O que converte a peza nunha xoia é a magnífica posta en escena á que se entregan os titiriteiros. Fieis a unha estética na que o manipulador non se agocha, manteñen as relación cos bonecos que manexan, o que lles permite desenvolver un traballo de actor que brilla cando encarnan aos malvados capitalistas co estilo de farsa que lles corresponde (a historia a repetirse como farsa, como avanzou o vello Marx) mais que tamén ten a súa importancia cando comentan a acción ou discuten coas figuriñas, creando momentos de verdadeiro distanciamento brechtiano que lle devolven ao conto á súa dimensiòn de conto.

Por outra banda, Cándido Pazó é xa toda unha institución se de contar se trata. Aínda que en ocasións é moi dado aos diálogos digresivos sacados da vida real, desta volta recolle grande parte do seu oficio de contador de historias e fai da sinxeleza e da mensaxe de clara moralexa unha bandeira que o público apalude con entusiasmo, sen renunciar ao xogo lúdico coa lingua que carcteriza á súa dramatrurxia.

Tal e como lle tería gustado a Brecht, política, diversión, indignación e protesta danse a man nesta proposta con seriedade, en parte grazas ao absoluto respecto que a compañía lle ten ao público familiar. Esta seriedade ten o seu máis alto cumio na realización de todo o apartado visual e escenográfico. Botando man de linguaxes propias do mundo da banda deseñada, dos videoxogos ou do musical, pero sobre todo utilizando unha peculiar técnica de siluetas móbiles que lembra a uns debuxos animados primitivos ou á moda de pretendida baixa calidade de productos tan retranqueiros e acedos como South Park (moda curiosamente acaída para explicacións/protestas políticas do tipo Españistán) os personaxes habitan un mundo de casas, rúas e interiores que é sen dúbida o máis chamativo da montaxe. Como un deses libros despregrables, Tanxarina fai que o conto se transforme nun acto en tres dimensión con deseños claros e coloridos e unhas transicións entre escenas verdadeiramente inxeniosas e sorprendentes, que en non poucas ocasións mesmo chegan a despertar a ovación estupefacta do auditorio.

E con tales alicerces, é normal que o conto remate ben e a xente, case como se estivesen nunha manifestación ou nun escrache antidesafiuzamento, se erga do asento e se una nun sincero e combativo aplauso.

 

A casa do avó de Cándido Pazó
Compañía: Tanxarina
Actores – manipuladores: Eduardo Rodríguez, Miguel Borines e Andrés Giráldez.
Guión e dirección: Cándido Pazó.
Deseños, escenografía e atrezo: Pablo Giráldez ‘O Pastor’.
Vestiario: Carlos Alonso.
Músicas: Francisco Barreiro.
Construción de siluetas: Tanxarina títeres.
Técnico de luz e son: Andrés Giráldez.
Produción: Tanxarina títeres

 

Festival Internacional de Títeres de Redondela. Auditorio da Xunqueira. 31 de maio de 2015.

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos