Crítica

La temperatura. El temperamento

Dor e amor

| Afonso Becerra de Becerreá |

Latemperatura

 

A danza, como movemento puro, adoita ser, na súa presenza, máis icónica que simbólica. No entanto, se se lle enxerta a polifonía informativa propia da teatralidade, a base de elementos que conlevan unha temperatura semántica, entón prodúcese un híbrido que tamén fai danzar significados.

Velaí o traballo do vigués Fran Martínez Buceta, titulado A temperatura. O temperamento, que vén de estrearse no Teatro Ensalle da cidade olívica, o 5 de xuño de 2015.

Fran Martínez estudou arte dramática na ESAD de Galicia e despois danza en Lisboa. En A temperatura. O temperamento pode apreciarse esa sinerxia entre o actoral, máis ligado ao facer en escena, tanto na manipulación de obxectos como nas transicións entre as secuencias coreográficas, e o dancístico na súa capacidade de manexar os impulsos creativos nunha concreción corporal dinámica.

O escenario amósasenos cunha factura plástica abeirada á instalación ou ao poema espacial, asentándose, fundamentalmente, na tensión ascensional dun camiño de espigas, fronte á tensión do peso que exercen sobre as súas gráciles cabezas varias chumbadas prateadas. As espigas érguense cara ao ceo. Os chumbos penduran pesando cara á terra.

Se a isto lle engadimos que Fran nos canta, en diversos momentos do espectáculo, o poema “Más vale trocar”, de Juan del Encina, entón xa temos ese conglomerado de elementos simbólicos que se enxertan no coreográfico, igual que o propio corpo do actor-bailarín se inviste de erotismo ou pasa á loita entre tocarse e anoarse.

“Más vale trocar / placer por dolores / que estar sin amores. / Donde es gradecido / es dulce el morir; / vivir en olvido, / aquél no es vivir; / mejor es sufrir / pasión y dolores / que estar sin amores. / Es vida perdida / vivir sin amar […] / Amor que no pena / no pida placer, / pues ya le condena / su poco querer; / mejor es perder / placer por dolores / que estar sin amores.”

A delicadeza dalgúns nós físicos adquire a temperatura das sementes que estouran baixo a terra para abrollar en tenros gromos de vida.

A delicadeza do movemento dos dedos e as dedas, en paralelo, sobre o linóleo negro, contrasta coas percusións do corpo contra o chan en momentos de certa violencia, ou os saloucos dun respirar ostensible cando temperatura e temperamento acadan cotas climáticas de movemento.

O marco metálico para a espiga anoada no seu centro e os péndulos de chumbo, que trazan liñas rectas ferintes de luz, afían, asemade, un simbolismo sobre o temperamento e a temperatura da paixón, sexa esta de amor ou de dor, polos que se tocan segundo o poema de Juan del Encina e a danza de Fran Martínez.

 

A temperatura. O temperamento de Fran Martínez
Creación e interpretación: Fran Martínez
Iluminación: Pedro Fresneda

Vigo en bruto 2015. Teatro Ensalle. 5 de xuño de 2015

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!