Crítica

Todo sobre Eva

Foto: Rosiña Rojo | MIT Ribadavia

Ninguén quere ser mazá

| Roi Vidal Ponte |
| Foto: Rosiña Rojo | MIT Ribadavia |

 

 

O feminismo é a forza revolucionaria máis activa dos tempos modernos. Centra debates públicos e indaga en terreos onde non quixeramos entrar. Chámalle terrorismo aos asasinatos machistas e esixe dereitos e deberes desde uns fundamentos éticos irrefutables. Pero algo nos di que a sociedade non está preparada. Que a loita pola igualdade molesta. Que a liberación non está a ser publicitada.

Cando unha actriz famosa entra ao trapo e sanciona o feminismo como unha moda que ha pasar. Cando unha actriz famosa saca o lixo á industria porno clasificando a súa actividade de alternativa e feminista. Cando facer performances con bonecos con forma de vaxina ou con tetas libres en igrexas pode chegar a ser punible.

Algo nos di que esta loita ten razón. Porque molesta a quen lle ten que molestar. E molesta ben. E ben está que moleste.

O teatro galego non é alleo a este acceso das mulleres artistas á palestra feminista. A este asalto do discurso feminista aos escenarios. Na última década, cada vez con máis frecuencia, un pensamento feminista radical está nos escenarios para molestar a quen ten que molestar. Diana Mera é unha desas artistas que, desde os seus trinta e tantos osos, representa o saber facer arte a partir do saber pensar feminista. Con Todo sobre Eva, Mera asenta unha estética moi persoal baseada na provocación performativa de imaxes radicais mediante o uso violento dos corpos femininos. Encontrou no texto de Xandra Táboas, artista limiar entre as letras e a performance que desde o colectivo As ghatas salvaxes leva anos molestando a sociedade viguesa, unha aliada xunto a cal artellar un novo estoupido.

Todo sobre Eva molesta porque ten que molestar. A ausencia de palabras durante longos minutos responde a unha negativa a validar o discurso lingüístico patriarcal. A voz do feminismo é moito máis molesta canto máis visual. As imaxes que se suceden no escenario como nun pesadelo van ascendendo cara ao cumio totémico que representa a escena da violación metafórica. É unha xenialidade que merece pasar tanto ás antoloxías do feminismo como do teatro galegos: a cona é un pomelo vermello no que unha man allea foza para lle ofrecer unha chuvia aceda a cabeza sedenta do chan. A forza da imaxe reside tanto na súa beleza formal como na polisemia do seu contido.

E se a palabra teima en saír, ha de facelo dunha maneira tan pouco convencional como a lectura violenta, sen contextualizar, dunha listaxe de lugares e cifras que só de maneira elíptica somos quen de interpretar como o número de violacións denunciadas no presente ano.

O resto da peza molesta porque ten que molestar. Porque o ambiente é lúgubre e represivo como o ambiente social que castra a muller. Porque o uso de cancións abertamente machistas fainos tanta graza no oído como dano á dignidade humana. Porque a lentitude ritual e o silencio atronador renuncian ás inercias veloces da sociedade de consumo patriarcal que todas levamos dentro sen o saber.

As actrices fan un traballo notable e equilibrado. Do berro a obediencia, do noxo á cursilería, as interpretacións pasan por momentos de desgarro. E tamén molestan. Porque teñen que molestar. Unha iluminación carente de color e unha escenografía carente de calor contribúen a meternos na atmosfera do pesadelo.

Porque a obra é unha labazada ao gusto do público polos ritos tradicionais nos que a feminidade obediente se domestica. Comuñón. Voda. Lactancia. Violación. Ritos domésticos e eclesiásticos. Ritos sociais. Ritos patriarcais.
Como o propio feminismo, o teatro feminista de Mera e Táboas molesta porque ten que molestar e esa é a maior proba de que os textos poéticos de Todo sobre Eva (un dos Premio Abrente 2016) encontraron o seu incómodo acomodo no labor dunha directora á que cada vez lle sentimos mellor ese berro mudo que caracteriza a súa estética teatral.

Todo sobre Eva, de Xandra Táboas

Dirección: Diana Mera
Elenco: Andrea Dunia Díaz, Lucía Hernández, Paula Pier
Deseño espacial: José Faro “Coti”
Deseño de iluminación / Espazo sonoro: Xandra Táboas
Vestiario: Carlos Pinilla
Asistencia creativa: Lailarina Kenoesbailarina
Fotografía: Raquel Brandian
Deseño gráfico: Bibiana Hermida
Produción: Gravidade 0.0, ESAD de Galicia

MIT de Ribadavia. Auditorio Manuel María. 20 de xullo de 2017.

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

1 comentario

Dende Gravidade 0.0 e toda a equipa de “Todo Sobre Eva”, graciñas por toda a paixón recollida na crítica. Tamén por facer fincapé na necesidade dos discursos feministas en escena, dunha arte para a transformación, dun poñer o dedo sobre a chaga pra dar ese xiro de 180º tan necesario a todos os niveis. Gracias.

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!