Superando a Stanislavski (sen traumas!)

O método Stanislavski non funciona. Pero tranquilidade, podemos seguir indo a terapia.

A sistematización da interpretación feita polo “pijo” ruso, tanto a memoria emotiva como o MAF (Método das Accións Físicas) esgotouse. Aos seus sucedáneos —escolas de interpretacións, cursos de fillos de vellas glorias do primeiro método…— quédanlle algunhas temporadas, coma ao horóscopo en relación á numeroloxía evolutiva, que é o máis! E iso débese a que xa non hai visión textocentrista no teatro. Asi de sinxelo.

Temos no ADN a análise textual en base a unhas “intencións” e uns “obxectivos” que veñen escritos na peza. Ese é o seu elemento rector.

Mais iso, na práctica teatral, o de partir dun texto creado, xa se vai desbotando. A maioría das veces comezamos creando arredor dunha acción que non sabemos a que emoción nos vai levar. Outras veces, dunha forma estética, ao chou ou porque gostamos dela; e dende esa experiencia estética, sen prexuízos, xogamos libremente. Incluso xogamos coas palabras facendo textos.

As emocións, tanto nosas como do público, son descoñecidas e ímolas desvelando a través do estudo amplo da recepción. Asi é como a creación resulta estimulante, para quen a executa e para quen a recibe. É unha forma de traballar unha interpretación fresca, a través do estímulo da forma (sonora, lumínica) e dende ese lugar de pracer egoísta, non de traumas, deitamos a emoción no escenario, que fica fresca, nova e feita no presente. Nese aquí e agora tan imperante nestes días. Asumimos que, se temos un día frouxo ou enérxico, deixamos que se vexa no escenario, facemos do noso sentir “profesional” un tecido de transmisión poroso, e gózase máis que coa represión e a disciplina rusa.

Quero lembrar un exercicio que propoñía Peter Brook que se trataba de ensaiar tal e como viñamos ese día, coa emoción que traiamos. Pois na liña, pero un paso máis á fronte, fagámolo tamén na función. O mesmo que o público ou as condicións da cada función son diferentes, tamén as interpretacións, e non nos resta profesionalidade. Xa o dicía Bruce Lee naquel anuncio do que tanto gostaba: “Be water, my friend”.

Para compoñer buscamos todo tipo de recursos nos elementos da escenificación e se podemos atravesar fronteiras e aportar novas ferramentas dende outros campos, mellor; mais sempre dende o traballo práctico da escena, o que se desvele no ensaio, no proceso, nunha parataxe caleidoscopia que só se pode dar no proceso de ensaio aberto, horizontal e a peito descuberto.

Non repriman os enfados, xentes da , pero tampouco píen por facer dramaturxia da escena, en pista, escrita escénica ou como queiran denominala. Ou, mellor aínda, enfadémonos con esa mala hostia que move pedras de muiños e asumamos que a pureza non nos leva a nada bo. Deixemos fluír a escrita, a dirección e o realismo segundo nos preste, porque a creación vai coma un río!

Irene Moreira

Irene Moreira

(Vigo, 1980) Directora de escena e profesora de arte dramática. Actualmente dirixe a compañía teatral Xerpo, e, xunto con Álex Sobrino, fundou a Sala Ingrávida (Porriño), da que foi responsable de programación. Imparte docencia na ESAD de Galicia, traballo que combina co podcast 'Radio Ingrávida' e a experimentación co novo teatro confinado.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

Erregueté #102 á venda!
erreguete 102

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Recibe a túa revista en papel Erregueté na casa

Por 24 euros ao ano recibirás 2 números da revista + 2 libros de dramaturxia