Crítica

Siveria

Foto de Sergio Parra

Tras o pano de ferro

 

Vivimos acomodados. Cos nosos dramas, si, pero nunha situación de seguridade. Non corremos riscos máis aló dos mundanos e por iso sentar na butaca e ver Siveria, do corcubionés Francisco Javier Suárez Lema, é recordarnos que hai perigo ao traspasar as nosas fronteiras. O texto foi Mención de Honra no Premio Leopoldo Alas Mínguez do 2015.

A persecución e campos de concentración de homosexuais na Rusia de Putin sobrevoan esta trama protagonizada por Sonia Almarcha. Unha peza que recrea libremente os días previos á detención da activista LGBTI Yelena Klimova, en xaneiro de 2014. Klimova foi acusada de promover e xerar “propaganda homosexual”, rompendo os valores moralistas que se están a dar no país do Volga, cunha web de apoio á xuventude homosexual: siveria, con v. Neste sitio web, recibían centos de cartas de homosexuais con medo ou rexeitados pola súas familias, ás que esta xornalista respondía e daba apoio.

Pero a peza non está protagonizada por Klimova senón por Elena Brasova, unha xornalista lesbiana que é a síntese ficcional de todas esas Yelenas que loitan cada día pola liberdade. Xunto a ela, Marc Parejo, o seu amigo, compositor de música e homosexual. Leva tres anos escribindo, día a día, cartas aos seus pais que o rexeitaron pola súa sexualidade. Do outro lado, Adolfo Fernández que, ademais de dirixir a peza, interpreta de xeito brillante a un interrogador afín ao goberno. A inquietante afabilidade deste personaxe mantense ao longo da obra, levando ao espectador a unha tensión interna que parece non liberarse. Finalmente, estoupa a violencia física. É un thriller en toda regra. Foxe do maniqueísmo e confírmanos que o inimigo pode ser un doce avó, un pai de familia ou mesmo o noso mellor amigo. A estratexia dramatúrxica non é nova pero segue a funcionar e gústanos que sexa así.

Esta obra non se sustenta na reivindicación panfletaria, nin no ton lacrimóxeno. Non vemos nin escoitamos o sufrimento das vítimas adolescentes perseguidas, pero podemos imaxinalas. Porque a realidade seguramente sexa moito peor e a importancia do suicidio, como estratexia de fuxida, é un feito que non evita Suárez Lema. Son constantes as referencias a Virginia Woolf, a súa condición de lesbiana oculta e ao suicidio. O activismo é censurado e aí é onde nace o eixo no que se sustenta a obra: a resistencia, as relacións de poder e a lealdade.

A posta en escena é sinxela pero efectiva. Dun lado, unha mesa e dúas cadeiras da escura sala de interrogatorios; do outro, o salón luminoso da casa de Elena e o seu amigo Kristof, cun impoñente piano branco. Todo unido por un paramento de liñas verticais que funciona como férreo pano enferruxado e pantalla de proxección (é quizais a cortina de ferro que parece que aínda está a dividir Europa e o Este?). Unha constatación de que para facer bo teatro non precisamos máis que voces que teñan forza, como a de Suárez Lema, e o traballo sincero de actores como Marc Parejo, Adolfo Fernández e Sonia Almarcha.

Ficha artística

Dirección: Adolfo Fernández
Texto De: Francisco Javier Suárez Lema  
Reparto: Sonia Almarcha, Adolfo Fernández Y Marc Parejo
Diseño De Espacio Escénico: Emilio Valenzuela
Diseño De Iluminación: Edu Berja
Música Original Y Audiovisuales: Naiel Ibarrola
Diseño De Sonido: Lander Macho
Codirección De Audiovisuales: Roberto San Sebastián
Fotografía Escena: Sergio ParraUna Producción De K Producciones
Teatro Español – Sala Margarita Xirgu. Madrid, 24 de febreiro de 2021

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos