Crítica

Pink Unicorns

Imaxe de Elena Álvarez

Voando con papá

Tiven a oportunidade de ver Pink Unicorns na Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia do ano pasado, dentro da serie de espectáculos de rúa que ofrece a programación, e xa daquela devecín pola oportunidade de ver o mesmo espectáculo nun recinto pechado, imaxinando como sería este co xogo de luces, a música dirixida, o efecto da concentración.

Non é algo tan estraño, xa que estes “unicornios rosas” veñen danzando polo mundo dende a súa estrea, no Theater im Pumpenhaus de Münster (Alemania), no 2018 e ata hoxe. Así que no momento que souben que viñan a Vigo, non perdín a oportunidade de ilos ver.

Pasado o tempo, o espectáculo segue a ser impresionante e conmovedor. Impresiona tanto como conmove o feito de partida desta peza de baile a dous: un pai que quere bailar co seu fillo de 14 anos no escenario.

O reto non era pequeno. Primeiro porque un dos participantes da peza non é bailarín profesional, malia que teña mamado a danza dende neno, no seu entorno. Segundo porque a súa parella de baile non ía ser outro máis que o seu pai (Alexis Fernández), que si é bailarín profesional dende hai moitos anos e cunha traxectoria profesional a nivel internacional. Terceiro, porque no escenario aparecen xusto como pai e como fillo, presentándose a si mesmos e representando, ao tempo, a tódolos pais e a tódolos fillos.

Probablemente a xénese do espectáculo sexa máis dende o persoal que pensando na súa dimensión social, mais unha vez enriba do escenario, é imposible non ver nese pai que baila co seu fillo adolescente, que se relaciona e ten conflito con el, a un outro pai (se cadra o noso mesmo) e a un outro fillo (se cadra un mesmo).

Porque, malia que Alexis e Paulo Fernández (o fillo) bailan a súa relación de pai/fillo, os seus conflitos transcenden o particular e chegan a todxs nós. É o que acontece cando falas dende a túa verdade: que falas en realidade para tódalas verdades.

La Macana, compañía de danza galega conformada por Alexis Fernández e Caterina Varela, ten unha longa traxectoria de espectáculos dende a súa creación no ano 2009. Nesta montaxe participa o fillo de Alexis, Paulo, quen, ademais de amosar unha presenza escénica contundente e unha enerxía inesgotábel, participa da creación da peza aportando as súas propias vivencias, o seu punto de vista irremediablemente adolescente. Irresistiblemente adolescente.

É un dos puntos fortes do espectáculo, sen dúbida, e por moitos motivos. Non é doado poder ver o conflito da adolescencia en escena, e menos contado por alguén que o está a vivir. Esa circunstancia aporta ademais unha frescura propia da idade mesma. Frescura que abonda, por outra banda, na primicia dun novo bailarín que non baila senón a súa vida. E onde a baila? Co seu pai.

O pai é a parte inseparábel, a parella perfecta. Certo que Alexis non é un pai, digamos, típico. Mais dun/hx de nós quixeramos ter un pai bailarín, xa te digo. Alén desa circunstancia, Alexis semella estar moi preto do universo do seu fillo: hai unha mirada aberta, atenta, interesada polo que Paulo ten que dicir. Unha mirada amiga e amable. E algo de adolescente, tamén. Mais, con todo, tamén está o conflito universal: o enfrontamento pai/fillo. Un enfrontamento que vivimos tódolos pais e tódolos fillos, e no que nace o conflito entre os homes e coa masculinidade mesma.

O baile é comunicación e tamén enfrontamento. É comuñón, é duelo. Rivalidade e acompañamento. Soporte, competición. Son os extremos polos que transita o espectáculo, percorrendo a relación de familia, mais centrada nos homes da mesma: a mirada posta no exemplo, no que chegar a ser ou non ser; a mirada que observa medrar aquilo que trouxo ao mundo, con tanto medo como amor.

Así, Pink Unicorns ofrécenos a oportunidade única de achegarnos á súa intimidade, salpicada de divertimentos (a broma adolescente, o irremediable pique polos conflitos do cotiá) mais tamén de medos (onde a figura do pai toma o mando, como debe ser para quen ten o rol de guía no camiño que o fillo está a descubrir) e, dende logo, de enfrontamentos (de forza, de temeridade, de resistencia). Unha das imaxes que fican gravadas na miña retina é xa ese intre no que o pai, derrotado polo cansazo, observa ao seu fillo bailar un baile esperpéntico de puro esgotamento, pero que dura ate o infinito por non ser quen de parar, somerxido nunha enerxía infinita que é incapaz de controlar. Unha mirada serena, que observa dende a sabedoría da experiencia e dende o permiso ao outro de explorar e experimentar, de vivir. Unha mirada chea de coidado.

Pink Unicorns é un espectáculo inesquecíbel, impresionante e conmovedor, por moitos motivos. Se cadra, o máis importante de todos, por amosar a posibilidade de bailar cos pais que no mundo teñen sido.

Ficha artística

Pink Unicorns, La Macana

Dirección Artística: Caterina Varela, Samir Akika e Alexis Fernández
Intérpretes: Alexis Fernández e Paulo Fernández
Deseño de espazo: Tilo Schereieck
Deseño de Iluminación: Afonso Castro
Dirección de Produción: Caterina Varela
Produción de La Macana en coprodución coa AGADIC e as residencias do Theater im Pumpenhaus e o Theater Bremen

 

Auditorio Municipal de Vigo. 23 de abril de 2021.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos