in ,

Mensaxe para o Día Internacional da Danza 2022

Sue Jin Kang.International Theatre Institute ITI - World Organization for the Performing Arts
Sue Jin Kang.International Theatre Institute ITI - World Organization for the Performing Arts

A Mensaxe para o 2022 foi encargada, polo Comité Internacional da Danza do Instituto Internacional do Teatro, á directora do Ballet Nacional de Corea e bailarina principal do Ballet de Stuttgart, Sue Jin Kang (Seúl, 1967).

“A catástrofe da Covid-19 detivo a vida libre tal e como a coñeciamos e estar no medio desta traxedia fainos repensar o significado de “danza” e “danzantes”.  Nun pasado afastado, a danza era un medio primordial de expresión e comunicación a través dos xestos, converténdose nunha arte escénica que conmovía a alma e inspiraba ao público.  É unha arte momentánea que é difícil de recuperar á súa forma orixinal unha vez rematada porque está creada con todo o corpo e a alma.  A danza está formada por momentos efémeros, que predestina aos danzantes a estar en constante movemento.  Non obstante, a Covid-19 restrinxiu e mesmo bloqueou a arte da danza na súa forma orixinal.

 Aínda que a situación mellora, as actuacións de danza seguen suxeitas a moitas restricións.  Isto fainos atesourar os preciosos recordos dos tempos nos que a danza e os danzantes brillaban como xoias e iluminaban o mundo, transmitindo a angustia e a ansiedade humana, a vontade e a esperanza de vivir.

PUBLICIDADE

 Do mesmo xeito, é importante lembrar que nunha das diferentes réplicas da Peste Negra xurdida na Europa medieval, o 28 de xuño de 1841, estreouse na Ópera de París o ballet ‘Giselle’, representando o amor máis aló da morte, e recibiu unha resposta explosiva.  Desde entón, “Giselle” interpretouse en toda Europa e en todo o mundo para consolar e elevar as almas da humanidade devastada pola pandemia.  Esa é a miña forma de entender ‘Giselle’, como demostrou dende a súa primeira actuación: é o magnífico espírito dunha bailarina que tenta fuxir da gravidade das penurias que asolan o mundo.

 O público solitario e canso ten sede da simpatía e do consolo dos bailaríns.  Como bailaríns, cremos que bater as ás dá esperanza aos corazóns dos que aman a arte da danza e dálles coraxe para superar esta pandemia.  O meu corazón xa comeza a latexar.”

PUBLICIDADE
PUBLICIDADE
PUBLICIDADE
Redacción

Redacción

Somos a erregueté | Revista Galega de Teatro.
A única publicación periódica que ten como obxecto as artes escénicas galegas dende 1983.

Deixa unha resposta

Avatar

O teu enderezo electrónico non se publicará

GIPHY App Key not set. Please check settings

    Foto Finalistas Maria Casares

    Un total de 14 espectáculos son finalistas nos XXVI Premios de Teatro María Casares

    Festina Lente

    A Agadic abre a convocatoria para tres coproducións de danza co Centro Coreográfico Galego