El apartamento

Pallasos sentimentais | Manuel Xestoso |   A expresión “contar unha historia” xa non ten o mesmo significado que antes: seguimos precisando de relatos que nos expliquen a realidade, pero agora aprendemos que a realidade é demasiado fuxidía como para atrapala cos medios da narración tradicional. Así que probamos novas estratexias e mesmo ampliamos o […]

A meio da noite

Na hora do lobo  | Vanesa M. Sotelo | | Foto: Paulo Pimenta |   O día no que se celebraba o centenario do nacemento de Ingmar Bergman, a coreógrafa portuguesa Olga Roriz brindaba a súa especial homenaxe ao cineasta co seu A meio da noite no Festival de Almada. Como o propio nome suxire, […]

L’État de Siège

Os donos do medo | Manuel Xestoso | | Foto: Jean Louis Fernandez |   A tese manéxase moito nos últimos anos: se recortamos liberdades para defendernos da violencia estamos facilitándolle a vitoria aos que atacan unha forma de vida conquistada a base de innúmeras loitas e sacrificios. Pero o certo é que ante a […]

Hors-Champ

Enigma transparente | Vanesa M. Sotelo | | Foto: Sergine Laloux |   A realidade ten múltiples caras e os seus misterios son tan transparentes que ninguén os ve. Como unha sucesión de ángulos dunha realidade fragmentada, a coreógrafa belga Michèle Noiret constrúe con Hors-champ unha longametraxe escénica para cinco bailaríns e un operador de cámara. […]

La Gioia

Tiranía das emocións | Manuel Xestoso |   Pippo Delbono leva moito tempo facendo obras que combinan o teatro, a danza, a performance e o carnaval. Pero, en realidade, onde reside o atractivo das súas montaxess é na apelación ao sentimental, que no seu caso sempre se mostra dende a potencia da súa figura como […]

Liliom

Mirada compasiva | Manuel Xestoso | | Foto: Pascal Victor |   Hai un tipo de heroe que combina o estigma da brecha social co malditismo do nihilista. Un heroe moi celebrado polos franceses que contribuíron a transformar en mito algúns deses personaxes extraídos dos subterráneos da sociedade e que transitan pola estreita fronteira que […]

Paraíso Pintado

A ilusión perdida | Manuel Xestoso|   [Paraíso pintado, de Pepa Plana, foi o espectáculo gañador do Premio do Público da XXXV Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas]   Predica co exemplo: o seu é un humor sen violencia que prescinde da clásica labazada e busca a graza no insólito e na […]

Filhos do retorno

Silencios: miradas dos fillos, memorias dos pais | Vanesa Sotelo |   [Filhos do retorno acaba de exhibirse no Teatro Nacional Dona María de Lisboa: con este motivo, recuperamos esta crítica, publicada no nº 92 da erregueté e escrita co gallo da súa estrea no FITEI do Porto.]   Filhos do retorno é o proxecto da […]

Nómades

Anécdota e efecto | Manuel Xestoso | | Foto: ProLight Foto Estudio |   O asunto da identidade de xénero ten tantas arestas que cómpre ter claro cal é o relato que queremos transmitir para ter éxito en vencer esas resistencias ao cambio de que facemos gala os seres humanos. A identidade adoita ser unha construción […]

Mendoza

Shakespeare en México | Manuel Xestoso |   En Mendoza hai ruído, hai furia e hai sangue, moito sangue. Todo o sangue escocés de Macbeth tingue unha outra xeografía que non é allea á sede de poder e á avaricia, nin tampouco á ferocidade necesaria para satisfacer eses pecados capitais que converten aos seres humanos […]

Dark Field Analysis

Principio e fin da humanidade   | Manuel Xestoso | | Foto: Ben Mergelsberg |   Examinar o propio sangue é unha forma de introspección. E a introspección adoita ser persoal, pero o individuo sempre parte dun pasado do que, en ocasións, non é consciente. Todos pertencemos a conxuntos demasiado amplos: a unha familia, a […]

Estás aí?

As perdas irreparables | Manuel Xestoso |   Cando hai mortos sobre os escenarios, sempre hai contas pendentes. O pai de Hamlet é o máis coñecido –de feito, o título da obra procede do “Who’s there?” da obra de Shakespeare– pero hai outros moitos exemplos que indican que os mortos non adoitan volver polo mero […]

Loló e mamá

Cambio de costumes | Manuel Xestoso |   Os costumes cambian e, daquela, as comedias de costumes deben mudar de aspecto. Non se pode contar do mesmo xeito o século XX ca o XXI porque os papeis xa non se interpretan do mesmo xeito: os sentimentos son universais pero maniféstanse coas súas particularidades dependendo do […]