Crítica

Guerra de identidade

Do amor e da guerra

| Ana Abad de Larriva |
| Imaxe: Prolight Foto Estudio |

 

Guerra de identidade é unha purga, unha abertura en canal, un conxunto de sensacións, lembranzas, pezas de diferentes relatos… de Déborah Vukušić na busca dun equilibro entre as súas dúas metades (a galega e a croata) e vertebrada arredor da figura do pai ausente. A peza arranca dende a pulsión do sangue e amósanos unha guerra interna na procura da propia identidade, envolta tamén na néboa doutra guerra real: a guerra de Iugoslavia. Vai debuxando os cambios persoais dende que naceu en canto á relación coa(s) súa(s) familia(s), mais tamén dun tempo que xa non é, nun mundo que avanza inexorable. Fala sobre a dor da ausencia, que bate, e das palabras que feren como balas; mais tamén sobre o amor, a procura do amor, e o cariño polos pequenos detalles, polas lembranzas emotivas que son as que sosteñen e dan sentido á memoria persoal e, compartidas, tamén á colectiva. Hai en todo momento unha dualidade: entre as dúas partes da súa identidade, entre o pai heroe e o pai criminal de guerra, entre o amor da filla e a ausencia de amor do pai, entre o aparecer e o desaparecer da vida dos outros, entre a dureza e a suavidade, mesmo entre a vida e a morte.

Para iso, Déborah artella as pezas nun relato en que se mesturan as viaxes, as lembranzas, os testemuños, as emocións, e as sombras. Faino dende un valente e destacado exercicio actoral, non só pola intimidade do que conta e a súa vinculación persoal co texto; senón porque supón un salto ao baleiro, nun monólogo continuo co público, co pasado e consigo mesma en escena dende o comezo ao fin da peza, sen pausas, sen saídas, sen distraccións. Tampouco se apoia no espazo escénico, que é moi austero, nin no emprego esaxerado de obxectos: os que usa están moi ben acaídos e reforzan o relato. Non hai voces externas; é ela a que se desdobra para ir recreando as personaxes que evoca, para dialogar con elas. A iluminación, de Salvador del Río, apoia a creación dese espazo íntimo que se vai transformando de xeito continuo dende o corpo da actriz.

Agradécese en todo momento a honestidade e a valentía de Déborah para amosarse sen máscaras, para abrirse ao público e conectar connosco, para convidarnos á súa festa, para celebrar as olladas, a escoita, os avances, mesmo que non sexa aínda unha festa de final de guerra. Vese tamén a importancia da mirada de Avelino González á hora de seleccionar o material e de tender pontes entre a historia persoal de Déborah e as espectadoras e espectadores, para que nos poidamos sentir identificadas e identificados. E conségueno precisamente nese agarimo polos pequenos detalles nas lembranzas da infancia, os referentes históricos e, sobre todo, porque a peza apela a emocións que todas e todos puidemos experimentar dentro da relación coa nosa propia árbore xenealóxica, que non sempre está ben coidada e podada; así como por esa xenerosidade e esa vulnerabilidade por parte dela ao mirarnos aos ollos.

 

Guerra de identidade, de Compañía DeuVe

Interpretación e autoría: Déborah Vukušić.
Dirección: Avelino González.
Iluminación: Salvador del Río.
Vestiario: Jandro Villa.
Produción: Arantxa Treus.
Deseño do cartel: www.theco.es

Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas. Auditorio de Cangas, luns 13 de xullo de 2020.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!