Crítica

Electra

A traxedia reflectida nunha culler

| María Grandío Montes |
| Foto: Susana Chicó |

 

Unha tarde morna de novembro en Lugo, arrolados por un suave céfiro -o mesmo que lle falta a Agamenón e desencadea a traxedia-, acudimos ao teatro para buscar acougo, para procurar unha catarse que dende hai un tempo non parece posible. Porque levamos uns meses, na vida e no teatro, pechados sobre nós, recollidos, cóncavos coma culleres. E son precisamente as culleres, coa súa concavidade, coa súa sinxeleza, coa súa perfección de tecnoloxía ácrona as que, nesta Electra da compañía lisboeta Chapitô que nos convoca, esencializan toda a forza da traxedia clásica.

Así entramos, pois, no teatro, coa esperanza de saírmos renovados, de atopármonos vivos, indemnes, tras presenciar o destino fatal dos heroes e purificármonos, daquela, do medo á vida. E xa dentro, comprendemos outra vez en que consiste o propio teatro. Outra vez, porque a cada volta nos proba que é posible poñer en escena unha peza de hai vintecatro séculos, miles de veces representada, e porén renovar a palabra, a escenografía, os personaxes; dar unha lectura un tempo nova e antiga; confrontar a un público de hoxe con verbas de onte e dicir algo que ten máis actualidade que o que está a ser noticia.

E todo coa fonda seriedade do humor, coa sinxeleza profunda das historias clásicas, coa linguaxe da face e do corpo. E con culleres. Se no esperpento os heroes tráxicos aparecían reflectidos nos espellos cóncavos do caleixón do Gato, aquí fano na concavidade das culleres que vemos por todo o escenario; vense deformadas nese reflexo, e aínda así perfectamente recoñecibles, as caras de Climenestra, Orestes, Égisto, Ifixenia, Agamenón e Electra.

Cunha partitura de movementos e un traballo actoral rigurosísimos, cun dominio impecable dos tempos e as pausas, da palabra e do silencio, a compañía Chapitô consegue de novo con Electra o que xa fixera con Edipo: facer accesible a un público diverso a profundidade do mito; demostrar que o teatro foi e é leito necesario das historias míticas porque, coma elas, leva en si a forza do intemporal.

Os tres actores alternan os personaxes a golpe de culler coa naturalidade coa que Agamenón mata sen contemplacións a Ifixenia; coa mesma coa que a traizón, a soberbia, a avaricia, a luxuria e mesmo a gula pasan pola escena sen que poidamos parar de rir ante a tráxica identificación cos heroes.

A complexa escenografía que nos leva por todo o Peloponeso, de Micenas a Troia, ida e volta, son corpos e culleres. Nin máis nin menos. O universo non é un ovo -demostrárono dando boa conta-, é unha culler.

E con todo isto ponse en marcha o mecanismo perfecto do teatro. Opera de súpeto a purificación da traxedia e recoñecémonos nas vinganzas e nos enganos, identificamos os disfraces cos que nos ocultamos e as teimas coas que vivimos. Anagnórse é ver a eses heroes e deuses como humanos, e como humanos recoñecérmonos tamén. O teatro, ante nós, vivo en non máis de trinta almas que, polas restricción de aforo por mor da COVID- 19, fomos neste día coro tráxico.

Remata a obra co regusto de ter saboreado durante a representación o prato que se serve frío. E os espectadores aceptamos con fruición que non só a vinganza, senón tamén a ensalada grega, levan sendo prato de gusto dende sempre. Ironicamente, ningún se come con culler.

 

Electra, creación colectiva da Companhia do Chapitô sobre a obra de Sófocles

Dirección: Jose Carlos García e Cláudia Novóa
Elenco: Jorge Cruz, Susana Nunes, Tiago Viegas
Vestiario: Glória Mendes
Dirección Técnica: Paulo Cunha
Dirección de produción: Tânia Melo Rodrigues

Auditorio Gustavo Freire, Lugo. 12 de novembro de 2020. 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!