Crítica

Xardín suspenso

 Ela segue aí

| Camilo Franco |

cdg_xardin_suspenso_13

A familia é un muro de cristal. Translúcido. Vense os movementos, pero non se saben as intencións. Nin as boas, que son as peores. Esa é a paisaxe: universal, cotián. É demasiado familiar para ser irrecoñecible, demasiado familiar para que poidamos entendela. A familia nace, o resto é diplomacia ou violencia.

Esta é unha familia con sogras e xenros, unha familia de verdade. Con matriarca, cun matrimonio que fai moitos esforzos por ignorarse e unha terceira xeración con segredos. Non é exactamente un segredo, é un segredo familiar: pode que se saiba pero todo o mundo actúa como se non. Ou todo o mundo prefire ignorar.

En Xardín suspenso está todo no seu lugar. A delicadeza do drama, a teimosía da resistencia, a correlación dos personaxes e o mapa humano de cada un deles. Son un estereotipo movido con elegancia, sen distraccións, sen deixarse ir nas estridencias. A montaxe ten dous tons con algo de tensión entre eles. Dunha beira está o drama con pouso romántico, un pouco vintage, como doutro tempo. Pola outra beira van os relampos de comedia que parecen remover a historia noutra dirección. Son paradoxais: momentos que rondan a sitcom contorneados dun drama que non deixa de anunciar o seu horizonte. Ten unha certa estrañeza esa comicidade, formula unha saída de ton e, sen embargo, é a que presta aire, a que define mellor esa desesperación do non querer saber. O que combina estas dúas liñas, o que lle presta sentido é, en realidade, a idea central da obra: por moi familiar que sexa un problema, por moi próximo que estea, cada quen reacciona a el desde o seu punto de vista, desde o seu interese. Así na familia como no Banco Central Europeo. A idea está reiterada con firmeza e mesmo con contención, para non deixarse ir no moito que unha morte avolve a importancia das historias.

É na historia, precisamente, onde peor se explica Xardín suspenso. A obra prefire aprofundar nas consecuencias antes que nas causas. O interese por chegar a unha conclusión deixa a algúns personaxes cunhas decisións máis explicadas que sucedidas, nun territorio estrañamente irreal, forzados a asumir os comportamentos en función dun final. A obra está entregada a ese final, lírico se se quere ver así, tremendamente cruel. Despiadado por todas as partes. Entregada a contalo sen exhibicionismo pero con esa pátina de poética (chámese lírica, chámase comedia)  que a distancia da realidade sen miramentos. A obra evita a saña de contalo, pero segue aí, coa brutalidade de toda a historia. A puta condición humana.

 

Xardín suspenso, de Abel Neves
Dirección: Cándido Pazó
Elenco: César Cambeiro, Melania Cruz,  Rocío González,  Luisa Merelas,  Santi Romay,  Ana Santos.
Escenografía e figurinismo: Carlos Alonso
Composición musical: Manuel Riveiro
Iluminación: Afonso Castro
Maquillaxe: Martina Cambeiro
Produción: Fran Veiga
Asistente de dirección: Belén Pichel
Versión galega: Cándido Pazó e Manuel Guede Oliva
Caderno pedagóxico: Afonso Becerra de Becerreá

Salón Teatro. Santiago de Compostela. 13 de marzo de 2015

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!