in

Exposición danzada

captura de pantalla 2015 03 13 a las 17 26 23

Danza aplicada

| Camilo Franco |

Captura de pantalla 2015-03-13 a las 17.26.23

Entre comicios, promesas de comicios, xustificación dos comicios, das promesas dos comicios, dos movementos para presentarse ou non aos comicios, de todo o que foi e será dito antes e despois dos comicios, andamos un pouco sobrados de palabrería retórica e un pouco escasos de explicacións. Das de verdade, das que explican algo. Tamén andamos algo curtos de acción, pero isto igual é culpa da lei do mínimo esforzo que é unha das grandes leis da natureza. Que sobran frases e sobran argumentos.

A relación entre a danza e a pintura ten un algo de retórica. Todo o mundo cre que si, que existe, incluso que é lóxica, pero a práctica non é tan abondosa como a teoría. A práctica neste caso nace de Laxeiro e das salas da súa fundación en Vigo. A práctica é un diálogo, unha microdanza que ten como fondo unha peza do artista. Entre a paisaxe e o diálogo hai unha distancia e esa distancia é a que percorre o abano das pezas. Para estos casos, para esta idea de facer unha peza que só ten sentido nun lugar, nun momento, a idea debería pesar máis que a execución, de xeito que aparece un Laxeiro interpretado entre a potencia de ser entendido como un clásico e un carácter irónico que retrata algo máis o carácter dunha pintura que non quixo estarse quieta. Tamén reaparece a vella ligazón de Laxeiro como artista “popular”, ou ligado ao mundo popular que non é tan certa mirando os seus cadros. Pero das interpretacións pódese deducir ese cambio de interpretación, a percepción de que hai algo inquedante baixo algunhas desas estampas de Laxeiro, algo como un retrato que desafía ao espectador e que, como pouco, non lle permite a amabilidade do confort.

Pero tamén está na proposta unha posibilidade de aplicar a danza a outras cousas. Non nun sentido subordinado, senón como a posibilidade de que a danza ofreza explicacións, as súas, sobre calquera outra cousa. Ao cabo, e non precisamente no fondo, ese é un dos cometidos da artes: dar explicacións. As particulares, as enterradas. Porque igual é difícil con todas as palabras explicar un retrato feito por Laxeiro. Como é difícil explicar porque nos deixamos facer como nos deixamos. Pode resultar difícil atravesar todo o proceso de convertelo todo en palabras e logo volver convertelo en ideas. Pero a danza, se quere, pode aforrar ese proceso.

PUBLICIDADE

 

Exposición Danzada

Coreógrafas e danzantes: Ánxela Blanco, Olga Cameselle, , Ana F. Gouveia, Enríquez, Kirenia Celia Martínez Acosa.

PUBLICIDADE

Festival Alternativo das Artes Escénicas de Vigo. Fundación Laxeiro. Vigo. 11 de marzo de 2015.

PUBLICIDADE
PUBLICIDADE
Redacción

Redacción

Somos a erregueté | Revista Galega de Teatro.
A única publicación periódica que ten como obxecto as artes escénicas galegas dende 1983.

Deixa unha resposta

Avatar

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

GIPHY App Key not set. Please check settings

    paus e petalas

    Paus e pétalas

    cdg xardin suspenso 13

    Xardín suspenso