Crítica

Paus e pétalas

Eloxio do amor

| Manuel Xestoso |

Paus_e_Petalas

O filósofo Alain Badiou considera o amor un “proceso de verdade” que nos ensina a experimentar o mundo dende a diferencia. Trátase daquela dun inicio de revolución, da instauración dunha pequena república de dous que serve para probar o falsa que resulta a mensaxe –sospeitosamente repetida– de que o “natural” é que cada un persiga exclusivamente o seu propio interese. Mais Badiou tamén advirte de que ese proceso de verdade vai máis alá da éxtase do encontro inicial, e que se materializa na duración, na construción ao longo do tempo dun proxecto común non exento de dificultades e violencias.

Paus e pétalas (o título xa é suficientemente explícito) transita por ese réxime de contradicións que acompaña a cimentación da vida en común. Se a danza é movemento, ningunha outra disciplina semella máis axeitada para revelar o continuo desenvolvemento no diálogo entre as persoas, entre os corpos. A fraxilidade dos equilibrios, que deben ser permanentemente recompostos, ten que ser combatida coa insistente reinstalación das posturas, coa busca dunha complementariedade que permita o apoio mutuo e a harmonización de intereses.

A compañía Circolando parte dunha narrativa sinxela –e, non obstante, ateigada de suxestións que enriquecen a lectura da obra– a partir da cal desprega uns argumentos coreográficos que oscilan entre a gravidade e o conversacional, entre o catastrófico e a tenrura. Apoiados nunha excelente banda sonora, os protagonistas desta fábula reinician constantemente o diálogo sen renunciar a solos agónicos nos que se visualiza o conflito entre identidade e diferencia, entre o individual e o social.

Porque por aí asoma tamén o político: se a relación entre dous pode funcionar, deberiamos pensar en ampliar o espectro cara ao colectivo. Unha escenografía de estética povera que remite ao comezo –ou quizais ao final– da humanidade, lémbranos a devastación do espazo social no que os individuos deben edificar os lazos que os unen. Hai certos toques expresionistas que axudan a comprender a obra dende esta perspectiva, sen que en ningún momento se perdan de vista os dramas individuais que compoñen o retrato de grupo.

Por momentos, a longa duración da peza pasa factura e a tensión se relaxa en exceso: algunhas repeticións de situacións permiten o lucimento dos bailaríns, pero non engaden nada novo. Nesas escenas pérdese intensidade emocional, aínda que a calidade técnica dos intérpretes logra salvar a papeleta.

Hai sorpresas que captan a benevolencia e o agarimo do público mais non hai compracencia nunha función que exhibe cunha inclemente beleza o áspero traballo que esixe a loita contra o egoísmo, o inicio do diálogo. O simbolismo a corazón aberto deste espectáculo serve de eixo a esta idea e extrae de cada escena as consecuencias ingratas e felices desta batalla.

 

Paus e pétalas de Circolando
Dirección: André Braga e Cláudia Figueiredo
Elenco: André Braga e África Martínez coa participación especial de: Luis Braga e Ana Magali Martinez
Deseño iluminación: Francisco Tavares Teles

Festival Alternativo das Artes Escénicas de Vigo. Auditorio Municipal. 12 de marzo de 2015.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!