A morte de Danton

Ollar o sangue

| Ernesto Is |
| Foto: João Tuna / TNSJ |

 

Cando Nuno Cardoso presentou en setembro a programación da nova temporada do Teatro Nacional São João de Porto, indicou que esta era mestiça, xa que o seu antecesor na dirección artística, Nuno Carinhas, deixara moito traballo feito. Exemplo diso é o espectáculo que nos ocupa: A morte de Danton; texto programado por Carinhas e levado á escena por Cardoso.

Os piares temáticos sobre os que o TNSJ se sustenta este ano –Revoluçao, Géneros, Margens e Viagem– vense reflectidos na escenificación que Cardoso fai desta peza de Georg Büchner sobre a Revolución Francesa. A escolla desta dramaturxia dun momento crucial da historia de Europa atopa o seu negativo na máis fervente actualidade: Brexit, ascenso da ultradereita, crise económica política social, inmigración, conspiracións de poder, racismo…

A escena presenta unha xigantesca parede gris de dúas alturas quebrada á metade. Na parte superior os intérpretes camiñan por unha pasarela que ocupa o ancho da caixa, mentres que na inferior saltan/bailan/fan equilibrios sobre as numerosas fendas do chan. Tres impoñentes ventiladores xiran a diferentes velocidades nas transicións e nos momentos máis climáticos do espectáculo. Cardoso sitúa a acción nunha sorte de matadoiro –como xa fixeran Kurt Vonnegut ou Heiner Müller– para falarnos do que aconteceu e aínda acontece no vello continente; porque cando un dos personaxes berra Hoje tudo é feito com carne humana!, anticipa tres séculos de relacións persoais (Danton e os seus líos amorosos), políticas (a traición de Robespierre ao protagonista) e sociais (a sede de sangue do pobo ou a obxectualización do corpo da muller).

O numeroso elenco mantén sempre viva a escena. Afonso Santos reproduce un Danton pasado de rosca, un antigo heroe nunha resaca posrevolucionaria continua que lle conducirá –desfacendo camas e bebéndose París– á inevitable morte do título. As coreografías grupais e os percorridos escénicos en diferentes planos e liñas dos trece intérpretes, xeran no espectador a sensación de tumulto e axitación duns tempos convulsos, volátiles e perigosos coma os seus protagonistas.

Son, luz e vídeo conxúganse para crear unhas atmosferas interesantes e abafantes: o leitmotiv da conta atrás coas notas graves do piano, os contras de tonalidade alaranxada que iluminan as afiadas aspas dos ventiladores, a secuencia da morte dos personaxes proxectada na parede, as liñas marcadas dos recortes cenitais sobre Danton…

Se ben o conxunto do espectáculo é moi notable, este adoece en determinados momentos dun traballo na forma de dicir e reproducir o texto excesivamente poético e afectado que, inevitablemente, nos afasta da trama e nos impide empatizar cos personaxes. Resulta curioso, xa que as formas empregadas (vestiario totalmente moderno, uso de novas tecnoloxías, temáticas próximas e actuais) responden á contemporaneidade e á crueza que lle falta a esta adaptación do atemporal texto dun Büchner que deixou escrito: “hai que habituarse a ollar o sangue, mais sen ser lámina de guillotina”.

 

A morte de Danton, de Georg Büchner (tradución de Francisco Luís Parreira).

Dirección: Nuno Cardoso.
Axudante de dirección: Nuno M. Cardoso.
Dramaturxia: Ricardo Braun.
Elenco: Afonso Santos, Albano Jerónimo, António Afonso Parra, Joana Carvalho, João Melo, Mafalda Lencastre, Margarida Carvalho, Maria Leite, Mário Santos, Nuno Nunes, Paulo Calatré, Rodrigo Santos, Sérgio Sá Cunha.
Escenografía: F. Ribeiro.
Figurinos: Nelson Vieira.
Deseño de luz: José Álvaro Correia.
Sonoplastia: João Oliveira.
Vídeo: Fernando Costa.
Voz: Carlos Meireles.
Movemento: Elisabete Magalhães.
Produción: Teatro Nacional São João.

Teatro Nacional São João, Porto. 28 de setembro de 2019.

Ernesto Is
Latest posts by Ernesto Is (see all)

Máis sobre Ernesto Is

É dramaturgo, narrador oral e docente. Premio Abrente (ex aequo) con 'Fendas' e Premio Rafael Dieste con 'Despois das ondas'. Foi seleccionado polo INAEM no Programa Dramaturgias Actuales ('El hombre que soñaba con elefantes en las estrellas'), no grupo de escrita teatral DramaturXA do CDG ('Onde veñen morrer as baleas') e na bolsa Nuevas Dramaturgias de Euskadi ('Canciones amarillas para flores tristes'). Cofundador da compañía Feira do Leste, coa que estreou 'Exilio das moscas' e 'Tras Tannhäuser' (axudas á Creación Joven do INJUVE). Membro do consello de redacción da erregueté-Revista Galega de Teatro, colabora tamén coa Revista Grial e A Movida de Vigo.

Deixar un comentario