“A vida non é tan matematicamente idiota como para que só os grandes coman os pequenos, senón que tamén ocorre, coa mesma frecuencia, que a abella mate o león ou, polo menos, faga que o león enlouqueza”. Esta é unha das reflexións que escribe Strindberg no prólogo da súa traxedia naturalista Fröken Julie (Señorita Xulia); tamén é unha das ideas que percorren a adaptación escénica que fai a británica Katie Mitchell para a Schaubühne presentada no Teatro Municipal Joaquim Benite durante o Festival de Almada.
Para compartir a súa mirada sobre o clásico sueco, Mitchell colabora co realizador Leo Warner con quen, nunha dramaturxia entre a escena e o cine, desprega unha coreografía de virtuosismo técnico que non deixa pasar desapercibido o punto de vista que escolle para abordar a peza: o ollar de Cristina, a criada. Deste xeito, a proposta rescata a figura do pequeno –a muller e a criada- para centrar sobre ela o peso da realidade desta historia que se move entre o conflito de clases e sexos, entre a vixilia e o soño. Katie Mitchell reescribe a Cristina respectando a esencia da peza. Rescata á criada do plano secundario que lle reservara o autor para un primeirísimo primeiro plano sutil, contido e cargado de elementos simbólicos, poéticos e oníricos: os soños non están só reservados para a aristócrata e o home. Ela, a muller, a criada, a que resiste sen concesións, tamén soña, sente e, sobre todo, continúa con vida.
“Nun drama psicolóxico moderno no que as máis sutís reaccións da alma deben reflectirse no rostro e non manifestarse con xestos grandilocuentes (…) pagaría a pena experimentar cunha luz potente a ambos lados dun escenario pequeno e con actores sen maquillaxe ou, polo menos, co mínimo posible”. Tamén son algunhas notas das que en 1888 aportaba o autor na súa concepción da peza, reclamando novas fórmulas e novas formas de presentar historia e personaxes. Dalgunha forma, Mitchell recolle esta petición e, coa premisa da construción dun filme en directo, opta por introducir a linguaxe audiovisual para aumentar os detalles, o mínimo, o interno e o pequeno. Así, durante unha hora e cuarto, o público percorre con Cristine á caída da señorita Xulia e do criado Jean ao tempo que asiste á creación da espontaneidade a partir dunha partitura de movementos e accións perfectamente definida e sincronizada.
Achegarse á Fräulein Julie de Katie Mitchell e Leo Warner é atoparse ante unha metáfora da manipulación escénica, da construción do artificio canalizado a través da gran pantalla. Neste caso, dúas actrices son precisas para construír os diferentes planos de Cristina; dous técnicos de foley constrúen o son dos pasos dos personaxes e amplifican o espazo sonoro da peza, en convivencia con música en directo; varios operadores de cámara captan os detalles interpretativos e as variacións de iluminación que outros propoñen mentres se realiza a montaxe en directo e os intérpretes pasan a transformarse en operadores técnicos nunha danza de gran concentración e precisión onde público debe escoller onde mirar: entre o resultado e o proceso.
Fräulein Julie de August Strindberg Compañía: Schaubühne am Lehniner Platz Dirección: Katie Mitchell e Leo Warner Elenco: Cathlen Gawlich, Jule Böwe, Luise Wolfram, Tilman Straub Operación de cámaras: Andreas Hartmann, Krzysztof Honowski Son ao vivo: Laura Sundermann, Lisa Guth Violoncello: Gabriella Strümpel Dramaturxia: Maja Zade Escenografía e figurinos: Alex Eales Deseño de luz: Philip Gladwell Deseño de son: Adrienne Quartly, Gareth Fry
Festival de Almada. Teatro Municipal Joaquim Benite, Almada. 14 de xullo de 2015.
Actriz, dramaturga, directora teatral e crítica teatral. Destacan as súas obras Campo de covardes, coa que obtivo o VI Premio Abrente de Textos Teatrales; Nome:Bonita, dentro do III Programa de Desarrollo de Dramaturgias Actuales del INAEM e El retrato de la sibila, proxecto dramatúrxico internacional 365 Women a Year. Foi directora da Erregueté dende 2016 ata 2020.
Actriz, dramaturga, directora teatral e crítica teatral. Destacan as súas obras Campo de covardes, coa que obtivo o VI Premio Abrente de Textos Teatrales; Nome:Bonita, dentro do III Programa de Desarrollo de Dramaturgias Actuales del INAEM e El retrato de la sibila, proxecto dramatúrxico internacional 365 Women a Year. Foi directora da Erregueté dende 2016 ata 2020.
Parece que capaches a nosa publicidade... Os anuncios da nosa páxina permiten á erregueté manterse activa. Desactiva o Ad Blocker e refresca a páxina para poder desfrutar dos nosos contidos con normalidade.
Para ofrecer mellores experiencias, usamos cookies para gardar ou acceder á información do dispositivo. O teu consentimento permite procesar datos como a navegación. Non consentir pode afectar certas funcións do sitio.
Funcionais Always active
O almacenamento ou acceso técnico é estritamente necesario para o lexítimo propósito de permitir o uso dun servizo específico solicitado expresamente polo abonado ou usuario, ou co único propósito de realizar a transmisión dunha comunicación a través dunha rede de comunicacións electrónicas.
Preferences
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
Estatísticas
O almacenamento ou acceso técnico que se utiliza exclusivamente con fins estatísticos.The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
Marketing
O almacenamento ou acceso técnico é necesario para crear perfís de usuario para enviar publicidade, ou para seguir ao usuario nun sitio web ou en varios sitios web con fins de mercadotecnia similares.
