Crítica

Fräulein Julie

Mirada aumentada

| Vanesa M. Sotelo |

frauleinjulie
Foto: Thomas Aurin

 

“A vida non é tan matematicamente idiota como para que só os grandes coman os pequenos, senón que tamén ocorre, coa mesma frecuencia, que a abella mate o león ou, polo menos, faga que o león enlouqueza”. Esta é unha das reflexións que escribe Strindberg no prólogo da súa traxedia naturalista Fröken Julie (Señorita Xulia); tamén é unha das ideas que percorren a adaptación escénica que fai a británica Katie Mitchell para a Schaubühne presentada no Teatro Municipal Joaquim Benite durante o Festival de Almada.

Para compartir a súa mirada sobre o clásico sueco, Mitchell colabora co realizador Leo Warner con quen, nunha dramaturxia entre a escena e o cine, desprega unha coreografía de virtuosismo técnico que non deixa pasar desapercibido o punto de vista que escolle para abordar a peza: o ollar de Cristina, a criada. Deste xeito, a proposta rescata a figura do pequeno –a muller e a criada- para centrar sobre ela o peso da realidade desta historia que se move entre o conflito de clases e sexos, entre a vixilia e o soño. Katie Mitchell reescribe a Cristina respectando a esencia da peza. Rescata á criada do plano secundario que lle reservara o autor para un primeirísimo primeiro plano sutil, contido e cargado de elementos simbólicos, poéticos e oníricos: os soños non están só reservados para a aristócrata e o home. Ela, a muller, a criada, a que resiste sen concesións, tamén soña, sente e, sobre todo, continúa con vida.

“Nun drama psicolóxico moderno no que as máis sutís reaccións da alma deben reflectirse no rostro e non manifestarse con xestos grandilocuentes (…) pagaría a pena experimentar cunha luz potente a ambos lados dun escenario pequeno e con actores sen maquillaxe ou, polo menos, co mínimo posible”. Tamén son algunhas notas das que en 1888 aportaba o autor na súa concepción da peza, reclamando novas fórmulas e novas formas de presentar historia e personaxes. Dalgunha forma, Mitchell recolle esta petición e, coa premisa da construción dun filme en directo, opta por introducir a linguaxe audiovisual para aumentar os detalles, o mínimo, o interno e o pequeno. Así, durante unha hora e cuarto, o público percorre con Cristine á caída da señorita Xulia e do criado Jean ao tempo que asiste á creación da espontaneidade a partir dunha partitura de movementos e accións perfectamente definida e sincronizada.

Achegarse á Fräulein Julie de Katie Mitchell e Leo Warner é atoparse ante unha metáfora da manipulación escénica, da construción do artificio canalizado a través da gran pantalla. Neste caso, dúas actrices son precisas para construír os diferentes planos de Cristina; dous técnicos de foley constrúen o son dos pasos dos personaxes e amplifican o espazo sonoro da peza, en convivencia con música en directo; varios operadores de cámara captan os detalles interpretativos e as variacións de iluminación que outros propoñen mentres se realiza a montaxe en directo e os intérpretes pasan a transformarse en operadores técnicos nunha danza de gran concentración e precisión onde público debe escoller onde mirar: entre o resultado e o proceso.

 

Fräulein Julie de August Strindberg
Compañía: Schaubühne am Lehniner Platz
Dirección: Katie Mitchell e Leo Warner
Elenco: Cathlen Gawlich, Jule Böwe, Luise Wolfram, Tilman Straub
Operación de cámaras: Andreas Hartmann, Krzysztof Honowski
Son ao vivo: Laura Sundermann, Lisa Guth
Violoncello: Gabriella Strümpel
Dramaturxia: Maja Zade
Escenografía e figurinos: Alex Eales
Deseño de luz: Philip Gladwell
Deseño de son: Adrienne Quartly, Gareth Fry

Festival de Almada. Teatro Municipal Joaquim Benite, Almada. 14 de xullo de 2015.

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos