Crítica

Cando dous son multitude

Taxonomía da vinganza (un eloxio por partes).

Roi Vidal Ponte

via6

 

Adoitamos vingarnos dunha maneira máis imaxinaria que real. Apretamos a carraxe e pensamos que así convertemos o verdugo en vítima, mais en realidade só existe vinganza se existe a acción concreta e, a poder ser, o dano físico. Non hai ansia de vinganza máis xustificada que a que nos xera o maltrato abusivo, sexa o buylling escolar ou a violencia machista, pero o de saldarmos contas é bastante improbable e acabamos por nos entregar a unha ficción liberadora como a que presenta o relato salvaxe de Ana Carreira.

O incidente incitador desta farsa enfermiza é un motivo moi de noso: a rosaliana xustiza pola man dunha muller vítima do maltrato. A escena abre co cadáver do marido esperando nunha cadeira. A chegada dun terceiro personaxe cun trastorno de identidade disociativo engádelle ritmo ao diálogo e moita máis violencia ao cadro. Non é o policía que desvela o móbil do suceso, pero a súa arte na taxonomía e desecamento de mamíferos vai ir (en tétrica analoxía simbólica) quitando capas até desentrañar as motivacións do acontecido.

O resultado é como unha de Hitchcock reflectida nos espellos da calella do gato ou como unha desas farsas negras británicas nas que o macabro é motivo de mofa e escándalo. Sen esquecer o absurdo violento de Ionesco ou Genet nin as loitas territoriais dos diálogos indirectos de Pinter.

O traballo de dirección apóiase nos intérpretes para lle dar renda solta á proliferación de silencios e de xestos. Non todo se di de maneira explícita nin con palabras, e esa naturalidade resulta tan cómica como violenta, porque enxordece máis o berro reprimido que o berrado, doe máis a presenza do coitelo que o seu uso.

Celia González, todo graza na expresión, traslada o seu finísimo sentido de humor á escena por medio do contraste emocional e da sutil parodia dunha xestualidade cuadriculada e faino cunha contención interpretativa que fai medrar o lado máis terrorífico da súa personaxe. Aarón Gallego, atolado monicreque, domina o descontrol equilibrado cunha corporalidade elástica e é quen de encarnar toda unha familia enteira.

Quitando a pega de que o casting non acaba de casar co texto porque presenta máis xuventude que a que pide a trama, os dous intérpretes funcionan moi ben entre si, a flutuaren entre a brusquidade e o entendemento, cuns silencios cheos de vida e un detalle (todo nesta peza son detalles) que debería pasar máis desapercibido: o seu galego é verdadeiro e natural, e demostra que o dominio oral do idioma pode converter unha esforzada actuación nun pracer estético non tan abundante como debería.

E todo isto nun faiado diminuto (o faiado ensanchado da memoria) e nunha hora e pico de actuación ininterrompida para conseguir, en definitiva, unha gargallada impresionada e practicamente constante por parte do público, incluíndo risos nerviosos, incredulidade, despoxamento de traumas, estupefacción e catarse; e a sensación de que se abordaron cousas moi serias cunha capacidade de desdramatización moi polémica.

Para que existe, se non, o teatro?

 

 

Cando dous son multitude de Ana Carreira
Compañía: Vía 6
Dirección: Ana Carreira
Elenco: Aarón Gallego e Celia González.

Sala Ingrávida, Porriño. 2 de outubro de 2015.

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!