Crítica

Islandia

O reality e a realidade

Manuel Xestoso

ISLANDIA
Foto: Tristán Pérez-Martín

 

Islandia non existe: é unha metáfora que representa a posibilidade de facer as cousas doutro xeito. Foron os islandeses os que protagonizaron unha revolta que levou á materialización do soño da maioría da poboación europea: dicirlles “non” aos bancos, negarse a rescatalos, evitar as políticas de austeridade, encarcerar aos directivos que provocaron o desastre financeiro. O que realmente queda daquel experimento aínda está por avaliar na súa xusta medida, pero a posibilidade da alteridade quedou aberta e, como non, debidamente ocultada.

La Veronal parte desa posibilidade para elaborar unha crítica á actualidade europea que comeza polo retrato da banalidade dunha cultura baseada na imaxe: unha cultura que desprazou o pensamento en favor do lugar común, que substituíu a reflexión pola ocorrencia, que prefire a síntese acomodaticia ao cuestionamento complexo. O discurso está en sintonía con ese desexo de cambio que se adiviña na dinámica política europea (Islandia é de 2012: talvez hoxe podería titularse Grecia) e engancha co espectador seducíndoo coa promesa de que a función afondará nesas contradicións entre a frivolidade do mediático e o drama dunha poboación empobrecida e despoxada dos dereitos máis básicos. O que temos, dísenos, é un triste reality multilingüe encubrindo unha triste realidade que só fala o dialecto do beneficio económico.

E nese punto, Islandia dá un xiro que converte a análise desa realidade nunha proposta de máis alcance, presentando a danza como un modelo de lectura cara ao sofisticado, atento ao detalle do movemento, pendente dos mínimos detalles que conducen aos cambios de envergadura. Unha simplicidade que –como a paisaxe islandesa ou as alfombras árabes– agocha unha elaborada complexidade onde se dá conta do real.

O problema é que a promesa non se cumpre de todo e o argumentario cae nunha repetición que, a forza de insistir en mostrar a superficialidade do contemporáneo, cae na mesma irrelevancia que critica. Hai máis suxestión que coherencia, e o exceso de discursividade e de asepsia levan a función cara a un camiño que a converte nun manifesto programático, sen o misterio capaz de enfeitizar ao público que posúen espectáculos posteriores da compañía como Siena.

Non obstante, a función engaiola grazas a unha excepcional pulcritude estética na que se combinan admirablemente o uso do branco, a transparencia da iluminación, a austeridade na escenografía e a suxestiva selección musical. E, sobre todo, grazas a unhas bailarinas formidables que dan corpo a unha coreografía xeométrica e matemática que non renuncia á poesía. Marcos Morau consegue que o movemento adquira unha plasticidade case escultórica mesturando a serenidade do clásico coa nerviosa trepidación da modernidade, engadindo toques de humor e pantomima, e dotando o conxunto dunha distancia irónica que crea unha inquietante atmosfera de desvalemento. Un combinado perfecto para reflectir as inseguridades do habitante deste século: tan inestable coma un glaciar en tempos de cambio climático.

 

Islandia de La Veronal
Dramaturxia e textos: Pablo Gisbert – El Conde de Torrefiel
Dirección: Marcos Morau
Coreografía: Marcos Morau en colaboración cos intérpretes
Intérpretes: Inma Asensio, Lorena Nogal, Sau-Ching Wong, Manuel Rodríguez, Tanya Beyeler, Carla Romero, Mònica Almirall e Nicolás Chevallier
Asistente de coreografía: Lorena Nogal
Espazo: North Howling
Deseño de iluminación: Enric Planas
Música: Diversos autores islandeses
Fotografía: Tristán Pérez-Martín
Vídeo: Edu Pérez
Vestiario: Soffía Ósk Stefánsdóttir

Festival Internacional de Teatro de Ourense. Auditorio Municipal, 2 de outubro de 2015.

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos