Crítica

Diante do espello

Cos espellos non se xoga

| Camilo Franco |

Espello | Natasha Lelenco

 

Como hai 40 anos non existía twitter había un procedemento supostamente pedagóxico que consistía en repetir un ripio un número de veces suficiente ata que a forma substituíse ao fondo e fose capaz de disciplinar o comportamento das persoas ao seu enunciado. Por exemplo: detrás de cada espejo se esconde el diablo (non o traduzo porque igual é darlle unha natureza que non ten e porque a memoria opera de xeito moi particular cos idiomas e non sei a cita é tal cal). O proselitismo rancio pretendía apartarnos da visión de nós mesmos e das, supostas, tentacións desa práctica. Pero coa marxe de erro na formación do espíritu que xa coñecemos, advertía de que no espello hai fantasmas que non eran da súa comenencia. O erro, as conclusións derivadas e o o xeito de explicalo. Como diría un carniceiro: o perigo nunca son as ferramentas, o perigo é quen as manexa.

E o teatro é un espello, claro. O que se vexa nel depende do que alguén poña e do que outros queiran ver. Pode non ser xusto, pero tampouco é capricho. Algúns puntos de partida pode erguer prevencións: as novelas sobre escritores, as películas sobre cine, o teatro sobre intérpretes, poden levantar sospeitas de narcisismo ou de valoración excesiva do traballo propio. Quizais requiran dunha proporción extra de sinceridade para que o espectador non pense que ese espello escénico só está ofrecendo desculpas non pedidas.

Diante do espello non é unha obra narcisista. Ese non é o seu erro. Anuncia un camiño que logo decide non percorrer. Ten intención de ofrecer a vida de dúas mulleres nas horas anteriores a un momento decisivo  (e que sexa unha estrea ou unha proba non é o factor relevante da circunstancia) pero o espello desa vida para os espectadores é reduccionista, queda nunha superficie nominal que non anima humanamente as dúas historias. As dúas móvense nunha dirección recoñecible para os espectadores, pero tamén é unha dirección previsible, sen sorpresas, sen descubertas. Sen as posibilidades de ter actrices interpretando actrices. A peza decididiu quedarse no enunciado, porque hai fantasmas nos espellos e non é cómodo convocalos.

A montaxe de Fran Godón deixa un rastro limitado. De ter renunciado a escribir a outra parte. Esta edición da Mostra é exemplo da importancia que ten no teatro o non escrito, da distancia cada vez máis grande entre o representando e o interpretado. De que os personaxes teñan motivos, máis alá do texto, para facer unhas cousas ou outras. De que todos os comportamentos, aínda que non estean explícitos, respondan á lóxica do contado. A ausencia desta parte deixa a obra na función mecánica. Están as accións pero non está o sentido.

Os espellos, como calquera ferramenta, non teñen a culpa. Os espellos non menten e quizais sexa ese o seu gran perigo. O teatro é un espello cruel se queremos ser sinceros. Non mente. Pero hai que atreverse a asomarse de todo.

 

Foto: Natasha Lelenco | MIT

Diante do espello de Fran Godón
Compañía: Uttópico Teatro
Dirección: Fran Godón
Elenco: Yelena Molina, Vanesa Sotelo
Deseño espazo escénico e iluminación: Fran Godón

 Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia. 23-07-2014

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!