Crítica

Pan pan

Sen rede

| Roi Vidal Ponte |

Pan pan

 

Sen rede. É a diferenza entre o risco e a vontade. Cada vez que se crea algo novo agrandamos o tamaño da lupa. Somos tan esixentes como nolo permite a nosa condescendencia. E aplaudimos a mancheas orixinalidade e entusiasmo. O novo, que adoita presentarse sen avisar, sen que se lle vexa vir, incomoda porque busca o seu sitio e, asemade, agrada porque promete dar o que aínda non hai.

A Panadaría preséntase cun espectáculo que lembra outra fulgurante aparición, cunha parodia do western semellante á de Río Bravo de Chévere. Neste caso, décadas despois, a vontade é a mesma e o risco superior, porque a radicalidade da proposta renuncia á compracencia ao se entregar por completo ao traballo actoral. Cun escenario completamente baleiro, sen efectos sonoros e cos poucos cambios de luces que lle son estritamente necesarios á evocación dos distintos ambientes, tres actrices entran e saen dun ring de actuación marcado no chan para narrar, actuar e comentar unha historia de aventuras, un conto de machos que ignoran que non o son tanto.

Hai momentos nos que o ritmo decae e é cando máis se nota a ausencia desa rede. A aposta por renunciar a unha banda sonora pregravada ou a unha aparataxe escenográfica que axude a tapar erros ten unha dobre consecuencia: por unha banda facilita a ironía posmoderna da trama (con flashbacks, rewinds, pausas e resumos) cando as actrices fan música coa voz e crean os diferentes espazos entre os seus corpos, a imaxinación do público e unha bandeira americana; pola outra, dificulta a execución de certas escenas e entorpece o ritmo xeral da obra. É o prezo de xogar sen rede, algo que xa lle pasaba ao cine Dogma. Porque a Panadaría intenta, ante todo, romper mediante a renuncia, reivindicar o corpo como único emisor e a audacia obrígalles a manter por si propias todo o peso da función, nunha función na que un segundo arriba e abaixo pode chegar a mudar un silencio nun baleiro. E, con todo, funciona.

Logo están tamén a graza natural de Areta Bolado, de quen saen os balazos humorísticos máis hilarantes (xenial o seu cabalo negro e triste), a valentía de Ailén Kendelman na composición musical estritamente vocal e física (ademais da recoñecible personaxe da señora autóctona) e o traballo de metamorfose xestual de Noelia Fernández que, como non pode converterse en home, se converte en macho. O conxunto brilla especialmente durante as actuacións musicais, que son, paradoxalmente, os anacos nos que menos se bota en falta a banda sonora e os máis vitoreados por unha sala agradecidamente entregada.

E todo se resolve cunha sorpresa tan grande e intuída coma un spoiler, que lle dá unha viravolta ao xénero vaqueiro e abre o discurso a interpretacións case queer pouco habituais na nosa escena.

Unha viravolta fresca e radical. Un salto sen rede que promete un futuro cheo de teatro.

 

Pan Pan de A Panadaría
Compañía: A Panadaría
Elenco: Areta Bolado, Noelia Fernández, Ailén Kendelman.

Galicia Escena Pro. Fundación SGAE, Santiago de Compostela. 5-10-2014

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos