O lobby do teatro

Fotografía de Keagan Henman.

En tempos de pretendida confusión, sospeita constante e estrés pos-traumático dun trauma non claramente definible con palabras, existe un monstro que se erixe, por enriba de ventos e mareas, para comandar os exércitos da corrupción, a difamación e a calumnia: o lobby.

Se buscamos en Google esta curiosa palabra, atopamos isto: “Grupo de presión formado por persoas para premer sobre un goberno ou unha empresa, especialmente no relativo ás decisións políticas e económicas.”

É este un termo que me fascina porque a mínimo que te poñas a darlle voltas, os do teatro somos un lobby tremendo, espectacular e claramente perigoso.

Eu de adolescente quería sen un rebelde total. Opoñerme ás lóxicas do mundo, ás lóxicas dos meus pais e ás lóxicas dos sistemas de lóxica que se estudan nos institutos. Quería aquel Pablo ser un revolucionario total. Pero aquel Pablo tiña un problema, que de revolucións non sabía nada. Era un romántico. Fixen o que puiden sen saber demasiado e polo menos entendín que algo non ía ben. E fose o que fose ese algo, era malo para min, para a xente e para todos.

Cando algo máis adiante fun absorbido pola masa de conspiradores teatrais, funme afastando de todas aquelas ideas de xuventude. Sen darme conta que a esencia do que estaba a facer ía tamén nesa dirección, porque enriba dun escenario podíase facer o que se quixera e dicir que o que fose. E tremenda liberdade esa. Que privilexio.

O teatro por real, oponse de maneira frontal á irrealidade na que están somerxidos os días. O que é certo ou non resulta case infantil ante a inmensamente completa tarefa de atopar o que é real.

O teatro fai presión. Empurra o falso, o que non é, para achegar claridade e saúde. E quen se pode sentir aludido? Pois non o sei. Quen queira que garde o lixo baixo a alfombra e camiñe por ela coma se nada.

O teatro pode ser un lobby que presiona e impresiona. Sería este un lobby necesario? Eu supoño que si. Supoño que é necesario ofrecer resistencia ante os monstros. Sempre.

Pablo Carrera Simón

Pablo Carrera Simón

(Vigo, 1991) Master en Artes Escénicas polo Instituto de la Danza Alicia Alonso & URJC. Graduado en Interpretación Textual e Dramaturxia pola ESAD de Galicia. Dende o ano 2019 presenta o podcast Procastination e é un dos fundadores da Asociación Galega de Commedia dell'Arte. As palabras fante conservador ou revolucionario. E nesas andamos.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

Erregueté #102 á venda!
erreguete 102

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Recibe a túa revista en papel Erregueté na casa

Por 24 euros ao ano recibirás 2 números da revista + 2 libros de dramaturxia