Crítica

30/40 Livingstone

Autoindulxencia

| Manuel Xestoso |

3040livingstone

 

A angustia do home contemporáneo maniféstase, en moitas ocasións, como baleiro existencial, como un sentimento de que a vida debería ofrecer “algo máis”. O problema vén cando ese “algo máis” é un ente impreciso e indefinido, unha simple presunción dunha existencia máis completa. A situación, neste caso, podería ter máis relación coas carencias do individuo que coas da súa circunstancia. E podería ser o principio dunha boa parodia.

Ese é o punto de partida de 30/40 Livingstone: un personaxe –a medio camiño entre o fillo de papá e o diletante– sente que a súa vida está incompleta e racha coa rutina do traballo de oficina para “buscar”, para entregarse a aventura do coñecemento e probar o camiño case místico do regreso á natureza, do reencontro coas orixes. Alí atopa ao seu imposible contrincante, unha especie de home-cervo que simboliza esa idea arquetípica da inocencia, do sinxeleza aínda non corrupta polas adulteracións da civilización. O encontro propicia unha reflexión sobre a falsidade de formular a cuestión en termos tan simplistas. E vai aínda máis alá, ao deixar entrever cuestións que teñen que ver coa natureza do poder, co colonialismo, coa pertenza a unha determinada clase social.

Hai un camiño que leva dende a frustración do individuo á incardinación dos seus fracasos na estrutura social: talvez non é demasiado sorprendente que o indignado fillo dun maxistrado acabe sendo vítima do conformismo que, de entrada, rexeitaba. Pero a obra dá por suposto que os seus personaxes se comportan segundo as leis da realidade e non segundo as regras da dramaturxia e, daquela, omite algúns percorridos que explicarían mellor a deriva do protagonista.

Talvez é esa ambición de tocar tantos asuntos a que conduce a obra dende un inicio sumamente prometedor a un desenvolvemento errático que non consegue articular todos os seus contidos de xeito congruente. Os temas entran e saen do argumento de xeito confuso e o espectador acaba por perderse nunha multitude de suxestións que, aínda que sumamente sagaces, non dan constituído unha unidade coherente.

Sergi López e Jorge Picó logran soster a función a base de talento. O primeiro, aplicando desenvoltura e expresividade ao seu personaxe en hilarantes escenas que quedan impresas na mente do espectador, como a do encontro do protagonista co pai. O segundo, ofrecendo un verdadeiro recital de virtuosismo corporal. Ambos son quen de ofrecer momentos de alta intensidade, mais non de amosar o fío que os une: como se a autoindulxencia do protagonista se lles contaxiase. Falta un esqueleto que afonde nese retrato da crise de identidade da burguesía que se albisca nos mellores momentos do espectáculo.

O público, non obstante, móstrase moi agradecido ante o bo traballo dos actores, perdoa a monotonía na que cae a obra nos seu último tramo e aplaude con recoñecemento ao final.

 

30/40 Livingstone de Sergi López e Jorge Picó
Elenco: Sergi López e Jorge Picó
Espazo escénico: Jorge Picó e Sergi López
Iluminación: Lionel Spycher
Música orixinal: Òscar Roig

Festival Internacional de Teatro de Ourense. Auditorio Municipal. 18-10-2014.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos