Crítica

Selección natural

Que non, que non, que non.

| Camilo Franco |

Selección Natural

 

O teatro dá que pensar. Especialmente o malo. Un está tentando atender a unha historia máis ridícula que absurda, forzada ata donde chegan os límites da comedia de situación e un pouco máis alá, cunha interpretación tan inmediata que non dá para mirar, e non hai xeito de frear as preguntas. Para que vai a xente ao teatro? Para que se sube a xente aos escenarios? Había que pasar todo este traballo para acabar nisto? Que se entende por humor? O humor era isto? Faltará moito? Por que falan en castelán? O malo de levar a cabeza ao teatro é que ou a entreteñen desde o escenario ou se entretén pola súa conta.

Selección natural vai ao barato. Un humor simple nun enredo escaso. Que se dúas irmás: unha casada cun concelleiro corrupto e outra que se dedica ao tupersex, se reencontran. Son as dúas comenenciosas, pero a muller do concelleiro máis, que todo se pega. Esta concelleira consorte acaba de fugarse do domicilio conxugal cunha bolsa de lixo chea de cartos que non proceden de nada limpo. O enredo comeza entre bolsas de lixo e consoladores. Logo hai varios asasinatos que pasan sempre detrás da parede e uns vultos de mortos que van e veñen polo escenario. Hai que recoñecerlle un gusto a comedia española dos oitenta, de cando media España non sabía que poñer cando a pana deixou de estar de moda. Tamén imita algo a esas comedias oportunistas que ás veces chegan ás capitais de provincias, capitaneadas por alguén que hai anos viviu tempos mellores e que sempre sorrí desde os carteis sen que se saiba o motivo. Ese tipo de obra que por disimular ás veces recibe o nome de comedia lixeira, pero non é máis que un despropósito.

Quizais alguén pense que é aí onde vai estar o público do teatro. Que é nese rebaixar as esixencias ata facelas desaparecer onde os espectadores se van sentir reconciliados co teatro e coas historias que conta. Quizais a risa é un recurso ou unha chamada. Pero na obra tampouco hai tanta risa. A simpleza non é divertida. A obviedade non é divertida. E a transgresión só é divertida cando transgrede algo, cando apunta a algo que paga a pena ser transgredido. Pero a receita da nova obra de Teatro do Noroeste parece responder ao discurso que anuncia: quitemos a intelixencia de aquí. Non vaia ser que nos liemos. E a montaxe aplica a teoría con toda a súa consecuencia, sen piedade. De tanto que se meten no papel de ir liquidando personaxes, liquidan a intelixencia como motor principal do humor.

As irmás sobreviven contradicindo claramente o título. Liquidando matóns por casualidade e tentando refacer o seu matrimonio aínda que sexa utilizando a pistola como demostración de cariño. As irmás sobreviven pero a obra non. Non sobrevive case nada do que podíamos ter entendido por teatro. Porque, incluso sen facerlle caso ao texto do folleto, vale que sexa unha coprodución, que apareza citada a palabra corrupción, que haxa violencia implícita e que alguén utilice un consolador como se fose unha pistola. Isto por si mesmo non é nin divertido nin crítico, e por xunto tampouco. O humor non ten por que desmontar a sociedade, pero darlle un meneo si que pode. Pero se facer política non é meter os cartos en bolsas do lixo, subir a un escenario a dicir un texto tampouco vai ser teatro.

 

 

Selección Natural de Teatro do Noroeste e Tranvía Teatro

Autora: Lola Correa
Dirección: Eduardo Alonso
Elenco: Luma Gómez e Cristina Yañez
Escenografía-Vestiario: Silvia de Marta
Iluminación: Eduardo Alonso
Maquillaje: Ana Bruned
Dirección de produción: Fernando Vallejo

Teatro Principal, Santiago, 7 de xaneiro de 2015.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!