Crítica

O amor dos infelizes

O gran argumento do mundo

| Camilo Franco |

©TUNA_TNSJ-MILhomensDOS-3115

 

Por moi altos que sexamos, sempre hai alguén nos mira desde arriba. Por moi obvia que sexa unha circunstancia, sempre haberá quen a negue, Por moi claro que a historia e a estatística afirme a nosa animalidade, sempre haberá quen manipule as conclusións pola vía do mal menor. Porque ao cabo os prexuízos, a moral, as opinións e as normas só son a versión xustificable dos intereses. Os intereses, o gran argumento do mundo.

Quizais os felices estean a favor de proclamar o amor dos infelices, de especular sobre o seu comportamento e de tentar igual pola vía do discurso o que non se pode igualar pola vía dos feitos. Como sucede coa riqueza: Se unha persoa é rica e outra pobre, a estatística acaba por dicir que os dous son ricos. Se hai felicidade na infelicidade para que queredes saír de aí?

O amor dos infelizes é unha obra de tese. Sobre os autoenganos, sobre a posición moral e sobre a fachada moral que cobre todo o resto de comportamentos. Sobre a distancia dos comportamentos individuais e colectivos. É unha obra de tese, pero non se comporta como tal. É estupendo que, en ocasións, as aparencias enganen. É unha obra narrativa, pero isto tampouco se deixa notar.

O monólogo ilustrado que quere contar a vida dunha aldea cunha anana dentro demostra que a misericordia e o rexeitamento son, en realidade, dúas caras da mesma superioridade moral. A mesma demostración de clase superior. Teatro Bruto non quere que o espectador se sinta clase superior: xoga levemente con el para eliminar os remansos do monólogo e para explicar que o acto de contar unha historia non é a historia mesma. Aplícase á tarefa de contar a historia de Valter Hugo Mãe recollendo a súa intención, pero sen levala a interpretar os personaxes: interpreta a narración desa historia, asumindo que o acto de contar forma parte da narración. A compañía prefire as palabras claras e as alusións lixeiras. Xoga cos tamaños, como se xoga coa perspectiva. Con delicadeza e sen alardes.

A historia é brutalmente sarcástica, sen ánimo de calquera amabilidade que non sexa certa candidez no contar que non é máis que outra trampa para quen escoita. Pero ese candor irónico forma parte da linguaxe máis que do ambiente da obra. En realidade, a montaxe non quere a piedade do espectador para a súa protagonista nin tampouco que entenda a piedade dos habitantes desa aldea como un síntoma de bondade. NIn o contrario. Cada quen está no seu sitio. O resto son os intereses. Os espectadores só deben descubrir cales son os seus.

 

O amor dos infelizes, de Teatro Bruto, a partir do texto de Valter Hugo Mãe
Dirección e adaptación: Ana Luena
Elenco: Margarida Gonçalves
Música original: Peixe
Desenho de luz: Rui Monteiro

Salón Teatro. Santiago de Compostela. Xoves, 22 de xaneiro.

 
 
 
 
 
 
 
 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos