Crítica

Falándolle a un espello

A fin do mundo

| Carla Capeáns |

falándolleaunespello

 

Producións Dispersas presenta na Zona C de Compostela o espectáculo Falándolle a un espello. Este espectáculo de corte contemporáneo conta “a historia dun home que unha mañá descobre que é o derradeiro habitante do planeta”.

En escena el, o derradeiro habitante do planeta, un espello e unha morea de utensilios cotiás que delimitan e enchen o espazo escénico. Este é un espectáculo unipersoal e pese a ter tinguiduras de monólogo, non poderiamos atribuírlle exactamente esa etiquetaxe. Aquí o derradeiro habitante do planeta conversa co seu espello, e pese a que este non intervén activamente, si escoita converténdose así nun personaxe máis da historia.

O texto convídanos a coñecer a rutina diaria dese derradeiro habitante que semella ser extremadamente obsesivo. Esa rutina tan só se ve truncada unha mañá por mor da aparición de moreas de cadáveres. O cruel e o esgazador desas imaxes torna cómico debido ao tratamento que o autor lle dá ao texto. Neste caso o autor do texto é a mesma persoa que interpreta a ese derradeiro habitante e iso permítelle manexar a historia dende dentro e potenciar o absurdo dalgunha das escenas. Un dos puntos fortes deste espectáculo é o texto, no que o máis surrealista pode converterse en cotiá. O máis dramático semella ser en ocasións, cómico.

Desde esta perspectiva, o autor convídanos a reflexionar sobre o mundo no que vivimos. O mundo está a cambiar constantemente e a sociedade tende a naturalizar todos eses cambios. Nestes intres estamos nun mundo no que o egoísmo é o protagonista absoluto. O altruísmo semella non existir. Pechámonos en nós mesmos e tiramos a chave ao río, as redes sociais inundan as nosas vidas e substitúen ao contacto humano.

Dende a dirección non se explota o suficiente todo ese absurdo que baña o texto de Diego Freire e que se mestura en ocasións co drama e o intimismo. En xeral, non hai un ritmo constante quizais debido ao uso e abuso de silencios que constantemente cortan os parlamentos do derradeiro habitante do planeta.

É de destacar o tesón e a firmeza coa que o actor Diego Freire sobrelevou unha función na que, dende o minuto cero, unha persoa do público se dedicou a sacar fotografías co seu teléfono móbil de última xeración ao que nin sequera sabía quitarlle o son.

 

Falándolle a un espello de Diego Freire
Compañía: Producións dispersas
Dirección: José Campanari
Interpretación: Diego Freire
Escenografía: Daniel Díaz
Deseño de iluminación: Paula Castro
Música orixinal: Ramón Feans (Chiri)
Fotografía: Sue Rainbow

Zona C de Santiago de Compostela. 4 de febreiro de 2015

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos